ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΜΟΝΟ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ..ΜΕ ΤΟ ΙΔΙΟ ΟΝΕΙΡΟ ΠΑΝΤΑ

62006_10151207060824850_1877009197_nΚαι ξημερώνει μια μέρα που είναι σίγουρα διαφορετική από
τις άλλες..αλλά εσύ ακόμη δεν το ξέρεις..Στην πορεία όμως
το καταλαβαίνεις, γιατί αυτό που γίνεται σε κάνει να χαμο-
γελάς σε ανύποπτο χρόνο και να περιμένεις..να περιμένεις..
κι όταν έρχετε εσύ πετάς γιατί όλο αυτό είναι υπέροχο και
συγκλονιστικό…
Και το ζεις και το νιώθεις μέσα στο πετσί σου και ανα-
ρωτιέσαι..εγώ το ζω αυτό ή είμαι μέσα στο όνειρο κάποιου
άλλου? Και οι μέρες περνάνε γεμάτες χαμόγελα και όνειρα
χωρίς να σκεφτείς το αύριο, αλλά μόνο το σήμερα..το τώρα..
Ένα σήμερα τόσο γεμάτο άρωμα,χρώμα,ζωγραφιές,αστέρια και
πολύ αγάπη..γεμάτο από σένα και μένα..από τις ανάσες μας..
τις κομμένες λάγνες ανάσες που σε χαιδεύουν και μόνο που
τις νιώθεις στο λαιμό σου, στο κορμί σου, στην ψυχή σου.
σ’όλο σου το είναι…Είναι από τις αγάπες που χωρίς να
κάνεις έρωτα..έχεις νιώσει μέσα σου όλη την ευτυχία της
απόλυτης πληρότητας, ολοκλήρωσης αλλά και πόνου μαζί..
Πόνου και παράπονου συγρόνως για ένα μεγάλο ΓΙΑΤΙ…
Κοιτώντας εκείνα τα δύο υπέροχα μάτια, μπορείς να χαθείς
στη δίνη ενός πάθους..χωρίς να είναι πάθος..στη δίνη
ενός έρωτα χωρίς να κάνεις έρωτα…Στο γλυκό τρυφερό άγ-
γιγμα που θυμίζει καλοκαιρινό αεράκι, που αναζητάς με
λαχτάρα να σε αγγίξει και σε κάνει να νιώθεις ότι
τώρα γεννιέσαι..τώρα ζεις..τώρα υπάρχεις!!!!!!!!!
Σε ποια αγκαλιά κοιμόσουν τόσα χρόνια? Ποια χέρια σ’
αγκάλιαζαν και χαίρονταν την ζεστασιά των φιλιών σου,
τα λόγια της καρδιάς σου, την μυρωδιά του κορμιού σου?
Πόσο τυχερή είμαι που είσαι δικός μου..μόνο δικός μου?
Είμαστε μαζί και σταματάει ο χρόνος εκείνη ακριβώς την
στιγμή που χάθηκα στην αγκαλιά σου από το δυνατό κρά-
τημά σου, από το ανάλαφρο αλλά γεμάτο φιλί σου..στην άκρη
των χειλιών μου.Μισή ανάσταση και μισός θάνατος μαζί..
Μια ευτυχία συνοδευόμενη από μία δυστυχία..Ένας ατελείω-
τος δρόμος γεμάτος ήλιο, χαλάζι, καταιγίδα και πυροτεχ-
νήματα.
Μα όλα αυτά κάποια στιγμή σβήνουν μπροστά στην σκληρή
πραγματικότητα που παραμονεύει στην στροφή και είναι
έτοιμη να ισοπεδώσει όλη τη μαγεία του μύθου και της φα-
ντασίας..του ψεύτικου και του αληθινού.Και οι μέρες
συνεχίζουν να περνάνε άδειες και αργά βασανιστικές, γε-
μάτες από την απουσία σου ..την ασύλληπτη παρουσία σου.
Είναι από τις περιπτώσεις που αναρωτιέσαι..τί έγινε?
Το έζησα? Το φαντάστηκα? Κι όμως έχεις ακόμη στα χείλη
σου την γεύση του, στο κορμί σου το άγγιγμά του, στον
αέρα σου την μυρωδιά του, στα αυτιά σου τον ήχο της
φωνής του, στην καρδιά σου όλο του το είναι…
Ξημέρωσε και πάλι όμως..και το όνειρο τελείωσε και
πάντα η ίδια αίσθηση και λαχτάρα…Να έρθει ξανά το
βράδυ για να δω το ίδιο όνειρο..να γίνω αιχμάλωτη του
χειρότερου πολέμου..του ίδιου μου του εαυτού….
για πάντα..
Είναι από τα όνειρα που τα ζείς τόσο έντονα σαν να
είναι αληθινά..και τα νοσταλγείς..τα αγαπάς και μαθαί-
νεις να ζεις μ’ αυτά, γιατί πολύ απλά τα έχεις ανάγκη..
έχεις ανάγκη..»να παίζεις την μουσική» που λατρεύεις..
κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή…Θυμάσαι?

Advertisements