Ο κύκλος του 99

ImageΛένε ότι θα εκτιμήσεις κάτι όταν το χάσεις…Γιατί όμως να πρέπει να φτάσουμε σε αυτό το σημείο για να δούμε τι χρειαζόμαστε πραγματικά στη ζωή μας; Πάντα, όσα ωραία πράγματα και αν μας συμβαίνουν, υπάρχει κάτι που μας λείπει…κάτι που αν έρθει θα είμαστε σίγουρα πολύ πολύ ευτυχισμένοι…ή έτσι πιστεύουμε… Όταν χάσουμε, όμως, κάτι από αυτά που είχαμε τότε δεν είναι αλήθεια πως βλέπουμε οτι η ευτυχία ήταν εκεί;!

Πριν μερικούς μήνες έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο «Να σου πω μια ιστορία» του Αργεντίνου ψυχοθεραπευτή Χόρχε Μπουκάι όπου εκεί διάβασα για τον κύκλο του 99 και συνειδητοποίησα ότι λίγοι είναι αυτοί που έμειναν απ’ έξω…

 

«Ζούσε κάποτε ένας βασιλιάς πολύ θλιμμένος που είχε έναν υπηρέτη χαρούμενο και αισιόδοξο. Κάθε πρωί ξυπνούσε τον βασιλιά τραγουδώντας. Στο κεφάτο πρόσωπό του υπήρχε πάντα ένα μεγάλο φωτεινό χαμόγελο, αλλά και όλη του η ζωή ήταν ήρεμη και ευτυχισμένη. Κάποια μέρα ο βασιλιάς δεν άντεξε και τον ρώτησε:

-Ποιο είναι το μυστικό σου? Ποιό είναι το μυστικό της χαράς σου. Λέγε γρήγορα.

-Μα…δεν υπάρχει μυστικό Μεγαλειότατε.

-Και πως τα καταφέρνεις και είσαι όλη την μέρα τόσο κεφάτος?

-Μα Μεγαλειότατε, η ζωή ήταν τόσο γενναιόδωρη μαζί μου. Η Λαμπροσύνη σας με  τιμά και με έχει στην υπηρεσία της. Με την γυναίκα μου και τα παιδιά μου μένουμε σ´ένα ωραίο σπίτι που μας παραχώρησε το παλάτι. Μας προσφέρετε ρούχα και τροφή για όλους μας, δωρεάν εκπαίδευση στα παιδιά μου, επί πλέον δε, η Μεγαλειότητα σας μου πληρώνει και ένα μικρό μηνιαίο επίδομα, που ικανοποιεί τις μικροεπιθυμίες μας. Πως να μην είμαι ευτυχισμένος?

Ο βασιλιάς δεν τον πίστεψε και φώναξε τον πιο σοφό σύμβουλό του.
-Πες μου γέροντα, γιατί ο άνθρωπος αυτός είναι ευτυχισμένος?

-Α, Μεγαλειότατε, επειδή προφανώς βρίσκεται έξω από τον κύκλο.

-Γι’ αυτό είναι ευτυχισμένος?

-Όχι μεγαλειότατε, γι αυτό δεν είναι δυστυχισμένος.

-Δεν καταλαβαίνω γέροντα. Δηλαδή όποιος είναι στον κύκλο είναι δυστυχής? Εγώ είμαι δυστυχής διότι είμαι μέσα στον κύκλο?

-Ακριβώς βασιλιά μου.

-Και πως βγήκε?

-Δεν μπήκε ποτέ.

– Τι στην κύκλος είναι αυτός και γιατί μας προκαλεί θλίψη?

-Είναι ο κύκλος του ενενήντα εννέα.

-Και πως λειτουργεί αυτός ο διαολόκυκλος?

-Μεγαλειότατε είναι δύσκολο να σας τον εξηγήσω με λόγια, μπορώ όμως να σας τον δείξω στην πράξη.

-Δηλαδή τι θα κάνεις?

-Αν μου επιτρέψετε θα βάλω τον υπηρέτη σας στον κύκλο.

-Πως δηλαδή, θα τον σπρώξεις? είπε ο βασιλιάς κοροιδευτικά.

-Δεν θα χρειαστεί βασιλιά μου. Αν βρει την ευκαιρία θα μπει μόνος του.

-Και καλά, όταν μπεί δεν θα δει ότι αυτό τον έκανε δυστυχισμένο, ώστε να βγεί κατ´ευθείαν?

-Θα το αντιληφθεί, αλλά δεν θα θέλει να φύγει.

-Δηλαδή μου λες ότι θα καταλάβει πως αν μπει στον κύκλο θα δυστυχήσει, αλλά παρ´όλα αυτά θα μπεί οικιοθελώς και δεν πρόκειται να ξαναβγεί?

-Ακριβώς Μεγαλειότατε. Κανένας δεν θέλει να βγεί από τον κύκλο του ενενήντα εννέα. Οσο και αν τον κάνει δυστυχισμένο. Θα μάθεις λοιπόν πως λειτουργεί ο κύκλος, αλλά εσύ θα χάσεις έναν εξαίρετο υπηρέτη και το παλάτι έναν χαρούμενο άνθρωπο.

-Δεν με νοιάζει. Τι πρέπει να κάνουμε? Πότε ξεκινάμε?

Έτσι, ετοίμασαν ένα σακί με ενενήνταεννέα φλουριά, ούτε ένα περισσότερο, ούτε ένα λιγότερο και την νύχτα ο σοφός με τον βασιλιά το άφησαν στην πόρτα του υπέρετη, παραμονεύοντας να δουν τις αντιδράσεις του, με το σημείωμα Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟΣ ΣΟΥ. ΕΙΝΑΙ ΒΡΑΒΕΙΟ ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΣΑΙ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ. ΑΠΟΛΑΥΣΕ ΤΟΝ. ΜΗΝ ΠΕΙΣ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΠΩΣ ΤΟΝ ΒΡΗΚΕΣ

Όταν ο υπηρέτης πήρε το σακί άρχισε να αδειάζει το περιεχόμενο του. Δεν μπορούσε να πιστέψει αυτό που έβλεπε. Αρχισε να τα χαζεύει και να τα κάνει στίβες των δέκα. Μια δεκάδα, δύο δεκάδες, τρείς, τέσσερις, πεντε, έξι…Ταυτόχρονα έκανε και το άθροισμα. Πενήντα, εξήντα, εβδομήντα, ογδόντα, ενενήντα, εκατ…που είναι το τελευταίο? Ξαναμετρά μία μία τις στίβες να βρεί το λάθος, τίποτα. Τα στήνει σε κολώνες, την μία δίπλα στην άλλη, μήπως κάποια προεξέχει…Τίποτα. Η τελευταία κολώνα ελλειματική. Μόνο εννέα φλουριά. Δεν μπορεί τα φλουριά ΕΠΡΕΠΕ να είναι εκατό. Δεν είναι δυνατόν! Μπορώ να ζήσω την υπόλοιπη ζωή σαν άρχοντας αλλά δεν είναι στρογγυλός αριθμός, Το εκατό, μάλιστα, είναι στρογγυλός αριθμός. Τώρα μου λείπει ένα. Υστερα πήρε χαρτί και μολύβι και κάθισε να κάνει λογαριασμούς. Πόσο καιρό πρέπει να κάνω οικονομίες, ώστε να αποκτήσω και το εκατοστό φλουρί; Θα βρώ και δεύτερη δουλειά σε έξι χρόνια για αποκτήσω το φλουρί είναι πάρα πολλά. Θα μπορούσα όμως να βάλω και την γυναίκα μου να δουλέψει…θα μάζευε τα χρήματα για το φλουρί σε τρία χρόνια. Εξακολουθούσε να είναι πολύς, πολύς καιρός. Να πουλήσουμε ας πούμε λίγο από το φαγητό. Ετσι κι αλλιώς το πολύ φαί, κακό κάνει. Ασε που μια και είναι τζάμπα, τό´χουμε παρακάνει. Και τα χειμωνιάτικα παπούτσια. Τι χρειάζονται? Μπαίνει η Ανοιξη. Ερχονται ζέστες. Και τα επανωφόρια μπορώ να το πουλήσω. Να πουλήσω…Να πουλήσω…Πρέπει να γίνουν θυσίες. Αλλωστε θα πιάσουν τόπο. Σε δυό χρονάκια το πολύ θα αγοράσουμε το φλουρί που μας λείπει και μετά…ποιός μας πιάνει μετά. Θα είμαστε πλούσιοι. Οτι μας γιαλίζει θα το αγοράζουμε. Αυτό είναι. Δύο χρόνια και μετά…

Ο βασιλιάς και ο σύμβουλος γύρισαν στο παλάτι. Ο υπηρέτης είχε μπεί στον κύκλο του ενενηντα εννέα.

Τους μήνες που ακολούθησαν, ο υπηρέτης έβαλε σε εφαρμογή τα σχέδια του. Ενα πρωινό, μπήκε με το πρωινό στο δωμάτιο του βασιλιά, αργός, κακόκεφος, αμίλητος, όπως συνήθιζε τελευταία.

-Μα καλά, τί έπαθες εσύ, ρωτά τάχα ανήξερος ο βασιλιάς. Μέρες έχω να σ´ακούσω να τραγουδάς. Σου συμβαίνει κάτι?

-Αν δεν κάνω λάθος, η δουλειά μου είναι σας σερβίρω και να σας βοηθώ να ντυθείτε. Δεν κάνω τη δουλειά μου? Την κάνω και μάλιστα άψογα, συνέχισε. Δεν με προσλάβατε για γελωτοποιό ούτε για τραγουδιστή.
Μετά από μερικούς μήνες, ο βασιλιάς έδιωξε τον υπηρέτη από το παλάτι.

Δεν είναι ευχάριστο να περιβάλλεσαι από κακόκεφους, μουρτζούφληδες υπαλλήλους.»

 

…εσύ, εγώ και όλοι μας έχουμε εκπαιδευθεί σ´αυτήν την ιδεολογία. Πάντοτε κάτι μας λείπει για να νιώσουμε ικανοποιημένοι, και δυστυχώς μόνο αν είσαι ικανοποιημένος μπορείς να απολαύσεις όσα έχεις. Γι αυτό, μάθαμε πως τάχα η ευτυχία θα έρθει όταν ολοκληρώσουμε αυτό που μας λείπει. Και επειδή πάντα κάτι λείπει, ξαναγυρίζουμε στην αρχή και δεν απολαμβάνουμε ποτέ την ζωή. Τι θα συνέβαινε όμως, αν αντιλαμβανόμασταν, έτσι ξαφνικά, ότι τα 99 φλουριά μας είναι το100% του θησαυρού? Οτι δεν μας λείπει τίποτα, κανένας δεν μας έκλεψε τίποτα, το 100 δεν είναι καθόλου πιο στρογγυλός αριθμός από το 99? Πόσα θα άλλαζαν αν μπορούσαμε να απολαύσουμε τους θησαυρούς μας, έτσι ακριβώς όπως είναι. Ετσι ακριβώς όπως τους κατέχουμε. Προσοχή όμως…Το να παραδεχτείς ότι το 99 είναι ο θησαυρός, δεν σημαίνει ότι πρέπει να εγκαταλείψεις τους στόχους σου. Δεν σημαίνει συμβιβασμός με οτιδήποτε. Γιατί άλλο το να παραδέχεσαι, κι άλλο το να συμβιβάζεσαι.

Αυτό όμως, είναι σε άλλο παραμύθι ..

Advertisements

this is love…

Όταν το πρώτο άκουσα δεν βρήκα πουθενά στους στίχους να λέει this is love(αυτό είναι αγάπη)…μετά κατάλαβα πως ΑΥΤΟ που περιγράφουν όλοι οι στίχοι του ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ…
Ακούγοντας το και δημιουργώντας εικόνες ένα πρόσωπο μου έρχεται στο μυαλό…αυτό που αν δεν το είχα στη ζωή μου θα ήθελα να έβρισκα ένα τρόπο για να διαγραφούν τα πάντα…οι στιγμές που ήθελα να παγώσω…που δε ζητούσα τίποτα άλλο…στην αγάπη όλα ή τίποτα! Κοιτάζοντας τον εαυτό μου βλέπω κομμάτια δικά του πάνω μου. Μερικές φορές τρομάζω βλέποντας πόσο του μοιάζω. Ξέρω όμως πως δεν θέλω να χάσω ποτέ την εικόνα του. Να ζητάω την αγκαλιά του, να τον θέλω δίπλα μου σε κάθε στιγμή μου και να χαίρομαι όταν είμαι στις δικές του. Αυτός μου έμαθε τι θα πει να χτυπάει η καρδιά σου από έρωτα…να νιώθω τον δικό του χτύπο…να βλέπω τον εαυτό μου μέσα απ’ τα μάτια του…να ξέρω πως ότι και αν συμβεί γίνεται η ασπίδα μου…να μου δίνει δύναμη…να μαθαίνω πως κανένα όνειρο δεν είναι άπιαστο και ότι η ευτυχία μπορεί να είναι δίπλα μου. Και εγώ θα γνωρίσω τον κόσμο για αυτόν. Να γυρνάω σε αυτόν και να του λέω όλα όσα έμαθα. Να προσπαθώ να τον κάνω να βλέπει τον εαυτό του μέσα απ’ τα δικά μου μάτια…να βλέπει εμάς…και ότι this is love…θέλει δύναμη και υπομονή…θέλει να μην φοβάσαι να ζείς και να κοιτάς ψηλά…και ας πέσεις…
So if she’s somewhere near me
I hope to God she hears me
There’s no one else could ever make me feel I’m so alive
I hope she never leave me
Please, God, you must believe me
I search the universe and found myself within her eyes…

eco friendly art…όταν η φαντασία ταξιδεύει

Image

Ποιος θα φανταζόταν ότι αυτό το πορτοφόλι, θήκη για κινητό, αποθηκευτικός χώρος ή οπωσδήποτε αλλιώς θα μπορούσατε να το χρησιμοποιήσετε ήταν ένα κουτί χυμού;!

Κι όμως! Όταν η φαντασία ταξιδεύει κάπως έτσι είναι τα αποτελέσματα!

Χρησιμοποιώντας ανακυκλώσιμα υλικά, άχρηστα, όπως το κουτί χυμού, εικόνες από περιοδικό, κορδέλες που θα πετούσατε, μπορείτε να φτιάξετε κάτι πολύ χρήσιμο για εσάς και τους φίλους σας έχοντας ένα έξτρα συν…το αίσθημα δημιουργίας!

Ο καθένας θα μπορούσε…εγώ θα το επιχειρήσω αμέσως!

Σας φιλώ!

(πληροφορίες-επικοινωνία για το πορτοφόλι-θήκη, στο mail ecofriendlyart90@yahoo.gr )

«ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟ ΧΤΕΣ…ΣΗΜΕΡΑ»

Το πέρασμα των χρόνων πάντα αφήνει κατάλοιπα, απωθημένα αλλά και αναμνήσεις που άλλες φορές καθώς τις σκέφτεσαι χαμογελάς ικανοποιημένα και άλλες φορές το πρόσωπό σου σκυθρωπιάζει και ο πόνος που σου προκάλεσε η θύμησή του, ζωγραφίζεται με μορφή απογοήτευσης και πίκρας.

Λένε ότι τα γεράματα έρχονται όταν ο άνθρωπος αρχίζει και ζει με το παρελθόν, παρέα με τα γεγονότα που τον σημάδεψαν και συνήθως αυτά είναι τα δυσάρεστα. Είναι ή ίδια του η ζωή. οι μέρες του. οι νύχτες του. οι ελπίδες του. τα όνειρά του…τα ίσως ανεκπλήρωτα ή ανολοκλήρωτα..Και μια πικρόγλυκη γεύση του μένει στα χείλη και πολλά, πολλά αναπάντητα ερωτήματα. Αλλά παρ’όλα αυτά και πολύ νοσταλγία…Ξέρεις τι είναι η νοσταλγία μάτια μου? Να προσπαθείς μέσα από μια φωτιά που δεν άναψε ποτέ να μαζεύεις τις στάχτες της και να γυρίζεις πίσω ξανά και ξανά..Με μόνη ελπίδα να κρατήσεις αναλλοίωτα τα όνειρα που ποτέ δεν ονειρεύτηκες και όμως έχεις την ψευδαίσθηση ότι έζησες. Και το μυαλό συνεχίζει να ταξιδεύει στις μελαγχολικές θάλασσες της θλίψης, ψάχνοντας το τι λάθος έγινε..Αλλά μετά από πολύωρο ταξίδι στις σκέψεις του παρελθόντος , ξαναβυθίζεται στα κανάλια της απόλυτης μοναξιάς του σήμερα και προσπαθεί να συνεχίσει απλά να ζει την ανελέητη πορεία του χρόνου. Μόνο που αυτό το διάλειμμα της μονότονης πλέον ζωής του, γίνεται πολύ συχνά και οι αναζητήσεις στις αναμνήσεις πιο επώδυνες.

Ο Σαίξπηρ είπε..»Πόσο πικρό είναι να κοιτάς την ευτυχία με τα μάτια ενός άλλου»…Εγώ όμως αυτό το άκουσα πριν μερικές μέρες από το στόμα ενός ανθρώπου που είχε δει τουλάχιστον εβδομηνταπέντε μελαγχολικούς χειμώνες και εβδομηνταπέντε μυρωδάτα καλοκαίρια και τα χιόνια στα μαλλιά του είχαν βρει μια σιγουριά τέτοια που έγιναν ένα με την μορφή του. Αυτός άλλωστε ήταν και η πηγή της έμπνευσής μου και η επιτακτική μου ανάγκη να γράψω εν΄περιλήψη ότι μπόρεσα να ανακαλύψω από τις αφηγήσεις του. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν εκτός από το ύφος και ο τρόπος που μιλούσε …που μου άφηνε την αίσθηση ότι όλα όσα άκουγα ήταν συμβάντα των προηγούμενων βδομάδων ή μηνών…αλλά συγχρόνως και το βλέμμα του…ένα βλέμμα σιωπηλό και χαμένο στην δίνη των γεγονότων…και όλη αυτή η ατμόσφαιρα μου δημιουργούσε την αίσθηση ότι ήταν τόσο κοντά όλα όσα άκουγα, που χωρίς να το θέλω με συν επήραν τα λόγια του και έγινα συμπρωταγωνίστρια σ΄ένα έργο που δεν είδα, όμως το ζούσα εκείνη ακριβώς την στιγμή έτσι απλά, χωρίς να μιλάω, μα καθηλωμένη στην ροή των γεγονότων της δικής του ζωής…

Και το πιο παράξενο είναι ότι όλο αυτό φαινόταν τόσο αληθινό και φοβερά συγκινητικό που έπιασα τον εαυτό μου να δακρύζει όχι μόνο για όσα άκουγα αλλά για τον τρόπο που τα έλεγε…Ήταν σαν τα ξαναζούσε, γιατί πολλές φορές σταματούσε και χανόταν μέσα στις εικόνες της περιγραφής του και μετά πάλι συνέχιζε..και ξανά τα ίδια…

Άραγε φίλοι μου έτσι είναι η ζωή? Δεν περιμένω απάντηση γιατί την ξέρω ήδη..ΝΑΙ!!!Έτσι ακριβώς…Κατάλαβα ότι είναι αρκετά φρόνιμο και συμβολικό να μιλάμε κάπου κάπου με μεγαλύτερους ηλικιακά, γιατί μέσα από αυτά που θα ακούσουμε θα μπορέσουμε να ανακαλύψουμε κι άλλους κόσμους διαφορετικούς και ίσως μάθουμε να εκτιμούμε περισσότερο κάποια πράγματα και πρόσωπα..Ήταν κι αυτοί κάποτε νέοι με όνειρα, φιλοδοξίες, αξίες.. Και τώρα ζούνε με τις αναμνήσεις όλων αυτών. Λίγο τραγικό…πολύ συναισθηματικό…μα πάνω απ’όλα πολύ αληθινό. Μήπως κάπως έτσι γίνουμε κι εμείς? Θα ζούμε με το παρελθόν σε ένα παρόν στάσιμο και θα παίρνουμε καθημερινές εισπνοές οξυγόνου από  ληγμένα…αλλά αγαπημένα …έργα? Ίσως…. ποιος ξέρει? Το θέμα είναι….θα υπάρχει κάποιος γύρω μας…για να μας ακούει?

Ψεύτικα όνειρα στο σκοτάδι της σιωπής!!!

Ψεύτικες ελπίδες στο παιχνίδι της ζωής!!!

Βίντεο

Rain Shadow…όταν περισσεύουν τα λόγια…

Την προηγούμενη φορά είχαμε πει πως τέχνη είναι « ταξίδι, ελευθερία, όνειρο… αυτό που κρύβεται στη σιωπή σου… είναι τα συναισθήματά σου… οι σκέψεις σου. (…) Τέχνη είναι ένα ψέμα που μέσα της κρύβει την αλήθεια. – Πάμπλο Πικάσο. Πόσες αλήθειες μπορούμε να βγάλουμε μέσα απ’ την τέχνη. Μέσα από ένα τραγούδι, μια εικόνα, έναν χορό. Στο τέλος ίσως δούμε να βγαίνουν όλα αυτά που θα θέλαμε να πούμε(…) »… θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας το παρακάτω γιατί πιστεύω έχει να σας δημιουργήσει πολλά συναισθήματα και σκέψεις…

Αν και τις τελευταίες μέρες έχει φτιάξει ο καιρός απ’ τις ωραίες βροχές που έριχνε, το κομμάτι που θα σας παρουσιάσω λέγεται Rain Shadow (Σκιά Βροχής).

Όλα ξεκίνησαν τον περασμένο Ιούλιο που παρακολούθησα την ανοιχτή συναυλία με ένα υπέροχο φεγγάρι και απίστευτα ατμοσφαιρική αίσθηση του Tigran Hamasyan με τους Τigran Trio. Πριν από αυτό δεν ήξερα τίποτα για αυτόν ούτε είχα ακούσει κάποιο κομμάτι του αλλά κάτι με έσπρωχνε να πάω και δεν έπεσα έξω. Όλα τα κομμάτια ήταν ενορχηστρώσεις και είναι αυτό που λες ότι απλά τα λόγια μερικές φορές περισσεύουν. Έκαναν στον καθένα ξεχωριστά να νιώσει τόσα πράγματα, να του δημιουργήσει τόσες εικόνες και να του φέρει αναμνήσεις. Μας ταξίδευαν πραγματικά! Έβλεπες τους μουσικούς να ζούνε τόσο έντονα το κάθε τι που έπαιζαν. Έβλεπες πως δεν το κάνουν για να ζήσουν, να βγάλουν τα προς το ζην αλλά ζουν επειδή κάνουν αυτό που αγαπάνε τόσο! Ότι και να σας πω είναι λίγο…ήταν μαγευτικά.

Την επόμενη μέρα έψαξα για αυτόν και δεν μπορούσα να ξεκολλήσω απ’ τη μουσική του. Με πολλά βραβεία πάνω στη jazz και μόλις 25 χρονών ο Tigran Hamasyan με τις Αρμένικες ρίζες του καταφέρνει να δημιουργήσει μοναδικά κομμάτια και να καταπλήττει τον κόσμο.

Εγώ έχω να σας προτείνω να ακούσετε το Rain Shadow και να δείτε όλα αυτά που μπορεί να σας βγάλει…

artista19

«ΓΛΥΚΟ ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΜΑ»

Πριν λίγες μέρες άνοιξαν τα σχολεία και τα παιδιά ξεκίνησαν μια καινούργια σχολική και δύσκολη χρονιά…

Έχουν περάσει πολλά χρόνια που ήμουν και εγώ στην θέση τους και να ξέρατε πόσο μα πόσο τα ζηλεύω τα παιδιά αυτά και πόσο νοσταλγώ εκείνα τα μαθητικά χρόνια..Η ζωή ρόδα είναι και γυρίζει, και θυμάμαι όταν ήμουν εγώ μαθήτρια παρακαλούσα να τελειώσουν τα «βάσανά μου» και να πάω να σπουδάσω όπου θα έμενα μόνη και θα έκανα ότι ήθελα…Τότε μου λέγανε ότι κάποτε θα τα σκέφτομαι και θα τα ζητάω όλα αυτά και εγώ κουνούσα το κεφάλι μου κοροϊδευτικά…μα τώρα το βλέπω – εδώ και πολλά χρόνια φυσικά – πόσο δίκιο είχαν…γιατί αυτά ακριβώς τα έλεγα και εγώ στα δικά μου παιδιά κάποτε και εκείνα έκαναν ακριβώς το ίδιο με μένα..τότε..

Ένα βράδυ μάλιστα μετά από μια βραδινή μας εξόρμηση στην παραλία οικογενειακώς..ενώ φτάσαμε στο σπίτι μας..ακούσαμε στο ράδιο του αυτοκινήτου μας ένα τραγούδι της Άννας Βίσση…»τα μαθητικά τα χρόνια»…και εγώ συγκινήθηκα και με πήραν τα ζουμιά…όπως ήταν φυσικό τα παιδιά μου με κοιτούσανε γεμάτα απορία και στα μάτια τους ήταν ζωγραφισμένη η ερώτηση…»γιατί κλαις μαμά?»..και τους εξήγησα γιατί έκλαιγα με τόσο παράπονο και νοσταλγία…Φυσικά εκείνα γέλασαν και μου είπαν ότι εγώ γλίτωσα από τα βάσανά μου και πρέπει να είμαι χαρούμενη..Που να ξέρανε ότι μετά από μερικά χρόνια θα αισθάνονταν και εκείνα το ίδιο…όπως και το αισθάνθηκαν και μου το αποκάλυψαν κιόλας με ένα θλιμμένο παράπονο τα μάτια τους!!!…

Δεν μπορώ να γράψω με λόγια όλα εκείνα τα συναισθήματα που με κυριεύουν ακόμη και τώρα όταν περνάω μπροστά από ένα σχολείο..Συγκίνηση, ρίγος, αναπόληση, πόνο, και πάνω από όλα μια γλυκιά και πικρή μαζί νοσταλγία. Και όσο σκέφτομαι ότι εκείνα τα χρόνια, ήταν τα χρόνια της ξενοιασιάς, με μοναδική δική μας  ευθύνη που  ήταν το διάβασμα..

Δεν μπορούσα τότε να φανταστώ πόσο γρήγορα θα περνούσαν και θα έμπαινα στα άλλα μεγαλύτερα και πιο πραγματικά δύσκολα «βάσανα» της ζωής…Το κατάλαβα όμως γρήγορα γιατί αφού δεν μου επιτράπηκε να συνεχίσω στην σχολή όπου πέρασα…μετά από λίγο παντρεύτηκα με τον άνδρα που υπήρχε στην καρδιά και στην ζωή μου – και φυσικά αυτό είναι από τα πράγματα που δεν έχω μετανιώσει ούτε λεπτό μέχρι σήμερα – και έγινα ΣΥΝΗΔΕΙΤΑ αμέσως μανούλα…και τότε, μόνο τότε, άρχισα να καταλαβαίνω πραγματικά τι σημαίνει να έχεις πραγματικά προβλήματα της ζωής, που ναι μεν έχουν και χαρές αλλά έχουν και πολλές στεναχώριες και δυσκολίες…Αλλά τότε δεν μπορείς να στηριχτείς στις πλάτες του μπαμπά και της μαμάς…αλλά στις δικές σου γιατί πλέον εγώ ήμουν η μάνα και οι ρόλοι είχαν αλλάξει..

Και ερωτώ τώρα εγώ..εμένα και όλους εσάς… Γιατί δεν μπορούμε να εκτιμήσουμε άραγε αυτό που ζούμε, την στιγμή που το ζούμε και να αφήσουμε τον εαυτό μας να γεμίσει από όλο αυτό το υπέροχο συναίσθημα που θα το ζήσουμε για ΜΌΝΟ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ? …γιατί κάθε τι που βιώνουμε είναι μοναδικό και αναντικατάστατο..Γιατί γενικά το κάνουμε αυτό με όλα τα γεγονότα που περνάμε? Γιατί πάντα τις ωραίες στιγμές, να τις αφήνουμε να μας γλιστράνε μέσα από τα χέρια μας και περιμένουμε την επόμενη καλή στιγμή? Και πώς θα μπορέσουμε να εκτιμήσουμε την δεδομένη στιγμή, αφού δεν εκτιμήσαμε την προηγούμενη σωστά? Κρίνουμε τις καταστάσεις ανάλογα με τα δικά μας μέτρα και σταθμά – και φυσικά ότι δεν μας αρέσει το βάζουμε στην μαύρη λίστα των κακών συγκυριών μας – χωρίς να γνωρίζουμε ότι όλα αυτά είναι οι δοκιμασίες μας, οι αναμνήσεις μας, οι αντοχές μας…είναι η ίδια μας η ΖΩΗ!!!

Ένα γλυκό καλωσόρισμα λοιπόν σε όλα τα παιδιά που ξεκίνησαν την σχολική τους χρονιά και ένα ακόμη γλυκύτερο καλωσόρισμα σε όλους εσάς που θα κάνουμε παρεούλα , γιατί είμαι καινούργια στο κλαμπ…όχι καθημερινά βέβαια όπως το σχολείο, αλλά όσο πιο τακτικά γίνεται..Ένας νέος χειμώνας έρχεται ..αρκετά δύσκολος θα έλεγα για όλους…μια νέα χρονιά θα αφήσει πίσω την ταλαιπωρημένη προηγούμενη, και με όσο κέφι διαθέτουμε ας το διοχετεύσουμε μέσα μας πρωταρχικά και μετά στους γύρω μας..και να ευχόμαστε ότι κάποια στιγμή όλα θα πάνε καλά…

….»ΟΤΑΝ ΑΓΑΠΑΜΕ»……

Όταν είσαι ερωτευμένος δεν μπορείς να δεις, να ξεχωρίσεις και να καταλάβεις τίποτα κακό στον σύντροφό σου..

Όταν τον αγαπάς γνωρίζεις πλέον τα ελαττώματά του, αλλά νιώθεις την αγάπη σου ασπίδα και τα προσπερνάς γιατί πιστεύεις ότι θα τα διορθώσεις στην καλύτερη των περιπτώσεων

ή θα συμβιβαστείς με αυτά στην χειρότερη..

Όταν αγαπάμε μπορούμε να προσπερνάμε τυχόν λάθη…μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια μας σε κάτι που δεν μας αρέσει…μπορούμε να κλείνουμε τα αυτιά μας σε κάτι άσχημο

που ακούσαμε…μπορούμε να συγχωρούμε …

Όταν αγαπάμε όλος ο κόσμος, μας φαντάζει πιο ωραίος γιατί υπάρχει ένας άνθρωπος στην ζωή μας που την ομορφαίνει…που μοιραζόμαστε μαζί του το γρήγορο πρωινό μας ξύπνημα..

το  ήρεμο μεσημεριανό μας…το υπέροχο απογευματινό μας καθισμένοι στον καναπέ μας ή αραχτοί σε κάποια καφετέρια…και τέλος το γλυκό βραδινό που το μοιραζόμαστε με το

μάζεμα καλών μας φίλων, παίζοντας παιχνίδια ή συζητώντας χαλαρά ή βλέποντας τον αγώνα και τρώγοντας πίτσα…

Όταν αγαπάμε δεχόμαστε και  βλέπουμε τα πάντα με άλλο μάτι… από άλλη οπτική γωνία…χωρίς βέβαια να γνωρίζουμε ότι ίσως κάπου κάνουμε λάθος εκτίμηση ή δείχνουμε ανοχή..

γιατί απλά υπάρχει εμπιστοσύνη και σεβασμός από μέρους μας…

Όταν αγαπάμε έχουμε την ανάγκη να κάνουμε τα παιδιά του, για να βλέπουμε στα πρόσωπά τους  εκείνον  και στα παιδιά μας να καθρεφτίζεται η αγάπη μας…

Όταν αγαπάμε κάνουμε όνειρα γιατί με κίνητρο την αγάπη πετάμε..φεύγουμε..και με κλειστά μάτια οδηγούμαστε σε άλλα μέρη, που αφ’ενός μεν ξέρουμε ότι δεν μπορούμε εκ

των πραγμάτων να πάμε και αφ’ετέρου δε, είναι πιο εύκολο, πιο γρήγορο και πιο πραγματικό να ζούμε στην φαντασία μας με την αγάπη μας δίπλα και αυτό μας αρκεί…

Όταν αγαπάμε λέμε πολύ εύκολα «δεν πειράζει» γιατί πραγματικά νομίζουμε ότι δεν μας πειράζει…

Όταν αγαπάμε το λένε τα μάτια μας κάθε στιγμή της μέρας και περιμένουμε να δούμε αυτά τα υπέροχα μάτια που μας κάνουν να νιώθουμε τόσο γεμάτοι και αληθινοί…

Όταν αγαπάμε το φωνάζει το κορμί μας στην θέα και μόνο του συντρόφου μας…και θέλουμε με κάθε τρόπο να του δείξουμε έμπρακτα…πόσο αγάπη έχουμε μέσα μας..

με την μοναδική και αλάνθαστη γλώσσα του σώματός μας…γιατί όταν αγαπάμε αληθινά το σώμα μας δεν λέει ποτέ του ψέματα…

»Όταν αγαπάμε κάθε μέρα είναι και μια γιορτή και λόγος για να πάρουμε λουλούδια, να φάμε κάτι ωραίο υπό το φως των κεριών, να γράψουμε σε μια κάρτα ή και σε ένα

κομμάτι χαρτί, λόγια αγάπης, λόγια της δικής μας αγάπης χωρίς να χρειάζεται να δικαιολογηθούμε για αυτό που κάνουμε, έτσι απλά γιατί το νιώθουμε και έχουμε την

ανάγκη να του το πούμε…

Όταν αγαπάμε η κάθε σκιά στο πρόσωπό του είναι για μας πόνος, γιατί αισθανόμαστε ότι κάτι τον απασχολεί…και πρέπει να του πάρουμε αυτήν την σκιά που τον βαραίνει..

Όταν αγαπάμε μετράμε τις ώρες να περάσουν για να βρεθούμε στην αγκαλιά του και εκεί να χαθούμε στην δίνη της δικής του αγάπης και να ευχόμαστε να μην τελειώσει

αυτή η στιγμή ποτέ…γιατί η κάθε τέτοια στιγμή είναι και μια καινούργια εμπειρία, ένα νέο μάθημα, που θέλουμε να μην τελειώσει για να το μάθουμε καλύτερα…

Όταν αγαπάμε το κάθε αύριο περιμένουμε να είναι καλύτερο, και να κρύβει ίσως κάποια έκπληξη ή κάποια πρόταση για δική μας ευχαρίστηση…και φυσικά αν δεν έρθει

η πρόταση κάνουμε κάτι εμείς για να καλύψουμε το κενό…

Όταν αγαπάμε έχουμε την ανάγκη να είμαστε όμορφες γιατί έτσι νιώθουμε και μέσα μας, οπότε και θέλουμε να το βγάλουμε προς τα έξω, γιατί η αγάπη είναι και σε

κάνει όμορφη..

Όταν αγαπάμε γινόμαστε πιο ανθρώπινοι και πιο τρυφεροί γιατί βλέποντας την ασχήμια του κόσμου γύρω μας…σφίγγουμε με τα χέρια μας την δική μας ομορφιά που

νιώθουμε και που ζούμε  και την προστατεύσουμε  από φόβο μην την χάσουμε…

Όταν αγαπάμε μεγαλώνοντας συνεχίζουμε να αγαπάμε…ίσως και πιο δυνατά…την κάθε ρυτίδα που θα αυλακώσει το πρόσωπό του και θα τον κάνει ίσως να χάσει την

αλαβάστρινη ομορφιά των πρωτινών του νιάτων..γιατί ακόμη και τότε η ομορφιά της αγάπης που έχεις βιώσει μαζί του όλα αυτά τα χρόνια είναι ζωγραφισμένη στο

πρόσωπό του και εκεί θα βλέπεις όλες τις χαρές και τις λύπες που περάσατε και αντέξατε στον σκληρό και άχαρο χρόνο…

Και πιστέψτε με δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία από το να ξυπνάς μετά από τόσα χρόνια δίπλα στον ίδιο άνθρωπο…να αγγίζεις το πρόσωπό του…να κοιτάζεις τα

υπέροχα μάτια – που κάποτε σε έκαναν και ανατρίχιαζες – να του λες  καλημέρα σ’αγαπώ και να είναι πέρα μα πέρα αληθινό και πιο δυνατό…

Α!!! και το πιο ωραίο δεν σας το είπα…πως όλα αυτά που έχεις μοιραστεί και έχεις δώσει ήταν όλα ΑΜΟΙΒΑΊΑ!!!

Αυτή είναι η απόλυτη πληρότητα και ευτυχία!!!

Αυτά ζητάει ο κάθε άνθρωπος στην ζωή του, χωρίς να ξέρει βέβαια αν θα γνωρίσει και θα τα ζήσει όντως…..απλά ελπίζει…..