Αναμνήσεις από το παρελθόν

IMG_20111130_132613Αγαπητοί αναγνώστες θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας κάτι το οποίο ανακάλυψα τυχαία σε μια τακτοποίηση του δωματίου μου. Βρήκα ένα μπλοκάκι το οποίο είχα μαζί μου κατά την στρατιωτική μου θητεία στην Κύπρο, στο οποίο είχα γράψει ένα κείμενο με διάφορες σκέψεις μου. Είναι γραμμένο πρόχειρα και ίσως όχι καλά γραμμένο, παρόλα αυτά δεν θα ήθελα να το επεξεργαστώ και να το μετατρέψω καθώς έτσι θα έχανε ένα μεγάλο μέρος της ουσίας του. Διευκρινίζω ότι το κείμενο γράφτηκε στην Κύπρο την στιγμή που βρισκόμουν  στο φυλάκιο της κορυφής του βουνού της Τροόδου για δεκαπέντε μέρες.

Κοιτώντας έξω από το θολό τζάμι ,  παρακολουθώ  τις σκέψεις μου να περνάνε μανιωδώς από μπροστά μου σε έναν λαβύρινθο που με παγιδεύει μέσα του και με εμποδίζει να δω έξω από αυτό ,σκέψεις παραστάσεις, βιώματα, μνήμες.

κάτι τέτοιες ώρες είναι που βλέπεις την ζωή σου. Δεν είμαι σίγουρος αν την βλέπεις καθαρά η όπως εσύ θέλεις.

Θυμάμαι πράγματα τα οποία με θλίβουν ,όχι επειδή είναι δυσάρεστα αλλά επειδή η στιγμή έφυγε και κατετάγη στο πλήρωμα του χρόνου, στιγμές που ζητάω απελπισμένα να ξαναζήσω αλλά φοβάμαι μήπως η μαγεία τους χαθεί.

Άλλες φορές σκέφτομαι πράγματα που με χαροποιούν γιατί μου δίνουν ελπίδες, πρόσωπα τα οποία μένουν στο μυαλό τους ,το μυαλό και η καρδιά προσώπων όπου έχουν κάτι κοινό μένουν συνδεδεμένα ,ότι αυτό κι αν σημαίνει.

Δεν γνωρίζω το αύριο τί μου επιφυλάσσει αλλά είμαι πρόθυμος και εξίσου δυνατός να το αντιμετωπίσω κοιτώντας το στα μάτια και απαιτώντας μια αξιοπρεπή θέση σ’ αυτό.

Για μια στιγμή γυρνάω το κεφάλι μου και κοιτάζω τα κίτρινα φώτα της Λευκωσίας που χορεύουν στο ρυθμό του ψυχρού αέρα και του θροοίσματος τον φίλων από τα πανύψηλα δέντρα που με περιτριγυρίζουν σαν να μου κρατάνε συντροφιά αυτήν την νύχτα. Μια εικόνα που θα μάγευε και το πιο δυσερέθιστο μυαλό.

Ξαφνικά με μια στροφή του μυαλού μου, που ούτε εγώ δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω, βυθίζομαι στις σκέψεις που δεν έχουν τίποτα απολύτως καινούριο να μου πουν, παρά μόνο να μου θυμίζουν το ποιός είμαι. Στην τσέπη μου φυλάσσω εδώ και πολύ καιρό έναν φάκελο πoλύ ξεχωριστό για μένα , ψάχνοντας την κατάλληλη στιγμή να τον ανοίξω και να διαβάσω αυτό το οποίο κρύβει μέσα. Κυνηγάω μια ξεχωριστή στιγμή και κατάσταση ώστε η στιγμή αυτή να μείνει χαραγμένη μέσα στην καρδιά μου, αλλά τί λέω? Όπως και να χει είμαι βέβαιος αυτό θα συμβεί. Σιγά σιγά φτάνει στο τέλος η δίωρη προθεσμία που μου δόθηκε και είναι καιρός ,καλώς η κακώς να κλείσω και να κλειδώσω το κουτί του μυαλού μου.

χαμογελώντας καληνυχτώ το τσιμεντένιο κουβούκλιο που με  περιτριγυρίζει, τα πράσινα δέντρα , και το βουνό της Τροόδου που με φιλοξενεί για δέκα πέντε μέρες, κατευθυνόμενος στο σκουριασμένο κρεβάτι που με περιμένει για να ξεκουράσω την κουρασμένη μου ψυχή και το σώμα..

Advertisements

Ξανα-ανοίξαμε και σας περιμένουμε!

Μετά από τη μακροχρόνια αδράνεια του Συ-σκεψις λόγω μη αναβαλλόμενων υποχρεώσεών μου (όπως το κάλεσμα της μαμάς πατρίδας) είχε ώς αποτέλεσμα να μη μου δίνεται η δυνατότητα διαχείρισης και αρθρογραφισης του blog. Παρόλα αυτά αποδεσμευμένοι από οποιαδήποτε υποχρέωση τώρα πια, εγώ και οι υπόλοιποι συνεργάτες και φίλοι επανερχόμαστε δυναμικά με πολύ όρεξη και πολύ καλή διάθεση να συνεχίσουμε να κάνουμε καλύτερα αυτό που ξεκινήσαμε. Θέλω επίσης να καλωσορίσω τους νέους συνεργάτες ευχόμενος καλή συνεργασία και μια ευχάριστη και αποικοδομητική ενασχόληση με το blog.
Όσο για σας, αγαπητοί αναγνώστες, θα ήθελα να σας βεβαιώσω ότι το συ-σκεψις συνεχίζει στους παλιούς και γνώριμους ρυθμούς προσπαθώντας πάντοτε την όλο και μεγαλύτερη  βελτίωση του. Ήδη από σήμερα θα έχετε τη δυνατότητα να ενημερώνεστε για διάφορες εκδηλώσεις διαφόρου τύπου και για θέματα ψυχαγωγίας και εννοείται πως πάντα συνεχίζουμε να σκεφτόμαστε και να γράφουμε. Καλούμε και όλους εσάς να μας γνωστοποιήσετε τις απόψεις σας πέρι όλων των εξεταζόμενων θεμάτων και, αν-μη-τι-άλλο, να συ-σκεφθούμε.

Αρκετός ο πρόλογος, ας μπούμε στο κυρίως θέμα και ας αρχίσουμε να γράφουμε….

Δυσλεξία: ένας διαφορετικός τρόπος σκέψης

Το θέμα το οποια αποφάσισα να αναπτύξω σήμερα είναι τις δυσλεξίας, μια μαθησιακή δυσκολία όπου συναντάται συχνά σε παιδιά τις πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης. Το δυσάρεστο είναι πως πολλοί έχουν αγνοια επί του θέματος ή λανθασμένη αντίληψη, πολλοί γονείς ενώ παρατηρούν ότι το παιδί τους έχει μαθησιακές δυσκολίες το αποδίδουν σε τεμπελιά του παιδιού η σε ανικανότητα , δηλαδή εμμέσως πλην σαφώς σε νοητική καθυστέρηση, δημιουργώντας του μια αίσθηση ανασφάλειας, ντροπής και συνδρόμου κατωτερότητας. Παρόλα αυτά για μένα είναι ένας «διαφορετικός τρόπος σκέψης» του ατόμου. Πολλές διάνοιες της ιστορίας αλλα και της σημερινής εποχής παρουσίαζαν η παρουσιάζουν ενδείξεις δυσλεξίας. Παρόλα αυτά δεν τους εμπόδισε σε τίποτα στην ζωή τους και στο να αναπτύξουν τις γνώσεις τους και τις σκέψης τους. Η δυσλεξία τώρα πια με κάποιες ειδικές συνεδρίες καταπολεμάται σε μεγάλο βαθμό, μέχρι που εκμηδενίζεται. Το κυριότερο είναι ο κοινωνικός ρατσισμός που βιώνουν τα παιδιά κατα κύριο λόγο στο σχολείο και στις παρέες καθώς κανείς δεν τα έχει μιλήσει για το τι ακριβώς είναι η δυσλεξία ώστε να αποφευκτουν τα διάφορα σχόλια και αντιλήψεις, αλλά και να βοηθήσει τα άτομα που έχουν δυσλεξία να κατανοήσουν τι είναι και να νιώσουν άνετα με αυτό. Πόσο απόλυτα απαραίτητη είναι η ενημέρωση τον γονιών πάνω στις μαθητικές δυσκολίες ώστε αν τυχόν παρατηρήσουν κάποιο συμτωμα να γνωρίζου τι πρέπει να κάνουν. Για να γίνει κάτι τέτοιο όμως πρέπει οι εκπαιδευτικοί να έχουν τις απαραίτητες γνώσεις για να ενημερώσουν παιδιά και γονείς. Παραδείγματος χάρη όταν εγώ ήμουν μικρός παρουσίαζα κάποιες μαθησιακές δυσκολίες, οι γονείς μου πήγανε στην δασκάλα μου να συζητήσουν και της ανέφεραν το ενδεχόμενο τις δυσλεξία και αυτή τους κοίταξε με απορία και τους ρώτησε τι είναι αυτό. Τελικά αποδείχτηκε πως είχα δυσλεξία και ακόμα έχω!

Βιβλίο-Χρήμα

Κάνοντας μια σύντομη βόλτα στο κέντρο της Θεσσαλονίκης και συγκεκριμένα σε ένα κατάστημα πώλησης βιβλίου, συνειδητοποίησα πως η μόρφωση αλλά και η ψυχαγωγία του ανθρώπου μέσω του βιβλίου είναι προνόμιο αυτών που έχουν οικονομική ευχέρεια να το αποκτήσουν και μόνο. Τι θέλω να πω με αυτό? Στεκόμουν μπροστά σε μια βιβλιοθήκη με πάρα πολλά βιβλία τα οποία με ωθούσαν να τα διαβάσω αλλά μόλις γυρνούσες πίσω στην τιμή έβλεπες πως ήταν αποτρεπτική όχι μόνο για μένα αλλά και για πολύ κόσμο ακόμα, καθώς παρατηρούσα τον κόσμο να τα ξεφυλλίζει απλά και να τα επιστρέφει στη θέση τους. Αναρωτιέμαι πώς ο σύγχρονος άνθρωπος θα καταφέρει να συγκρουστεί με όλα αυτά τα προβλήματα που του δημιουργούνται από τα πρώτα χρόνια της ζωής του και ειδικά σήμερα με την οικονομική κατάσταση που επικρατε πώς θα αντιταχθούμε σε όλα αυτά εάν δε μπορούμε να καλλιεργήσουμε ένα όργανο το οποίο κανείς δεν ξέρει την αρχή και το τέλος του, δε γνωρίζουμε το μέγεθος των ικανοτήτων  του, που δεν γνωρίζουμε τα όρια του. Πώς θα καταφέρουμε να αντέξουμε σε όλο αυτό αν δεν έχουμε την ικανότητα να αναπτύξουμε τον εγκέφαλό μας, τη σκέψη μας, τη γνώση μας, κάτι που ένα βιβλίο μόνο θα μας προσφέρει.

Καταλήψεις

Απ’ οτι φαίνετε και φέτος η σχολική χρονιά θα ξεκινήσει με πολλά προβληματα.Βίβλια δεν θα μοιραστούν στην ώρα τους,καθηγητες αρκετοι δεν θα υπάρχουν,οι διπλοβάρδιες θα συνεχίσουν σε πολλα σχολεία τις χώρας και βέβαια για ακόμη μια φορά οι γονεις θα αναγκαστούν να δώσουν ενα σορό λεφτα σε φροντιστιρια.Και ρωτάω εγω…θεωρείται αυτό παιδεία?Υπάρχουν πραγματικά άτομα που πιστέυουν πως απο αυτά τα μπουρδέλα θα μορφωθούν οι μαθητές?Στα σχολεία της ελλάδας δεν αποκτάς τίποτα ουσιαστικό και τίποτα χρήσιμο..το μονο που καταφέρνεις είναι να πάρεις ενα <<εισητήριο>> για ενα ακόμη μεγαλύτερο μπουρδέλο..την τριτοβάθμια εκπαίδευση.Πιστεύουν πραγματικά οι υπουργοί και όλοι οι υπόλοιποι μαλάκες μέσα στην βουλή πως το σύστημα λειτουργεί σωστα…?Η απλώς τους βολέυει που τα πράγματα ειναι έτσι…?Θέλω να καταλήξω στο οτι η αλλάγη ΕΙΝΑΙ στο χέρι του μαθήτη..του μαθητή που θα καταλάβει πως πρέπει να πολέμησει για το καλό του..για το μέλλον του.’Οσοι είναι κατά των καταλήψεων πρέπει να καταλάβουν πως εστω κι αν μια κατάληψη ξεκινάει με την λογική του -δεν θέλω να κάνω μάθημα-μπορεί,αν υπάρξει συλλογικότητα,να οδηγήσει κάπου..έστω σε κάτι καλύτερο..η ακόμη και το ελάχιστο..να θορυβηθούν αυτοί που κυβερνούν..στο χέρι σας είναι!

ENERGY DRINKS

Κατα ‘ρχας καλημερα σε ολους τουσ ανθρωπους που ξενυχτουν εξαιτιας των Energy Drinks. Το σημερινο προβλημα οπως θα καταλαβατε ειναι η αυπνιες που προερχονται απο ποτα που σου δινουν ενεργεια. Μην νομιζετε πως σας εξαπατουν, κανουν την δουλεια τους, αλλιως εγω δεν θα ημουν ξυπνιος στις 6.30 το πρωι να γραφω αρθα στο blog μας, αλλα στο υπεροχο χουχουλιαστο κρεβατακι μου. Για να σας προιδεασω για τις συνεπειες, αυτη στιγμη θελω να παω να παιξω μπαλα ή μπασκετ. Αν οντως εχετε πιασει το νοημα ΜΗΝ ΠΙΝΕΤΕ ENERGY DRINKS ΤΟ ΒΡΑΔΥ γιατι θα κοιμηθητε το μεσημερι, το βραδυ θα εχετε ταχυκαρδιες, θα ζαλιζεστε και θα στεγνωνει το στομα σας.

Στους ξενυχτηδες απο τον riko με αγαπη!!!

Νομο-πλαισιο

Με αφορμή το νέο νομοσχέδιο σχετικά με την παιδεία,άρχισαν τα ερωτιματικά να πλυμμιρίζουν τις σκέψεις μου.Αρχικά,η κατάργηση του ακαδημαικού ασύλου,ένα θέμα που συζητείται εδώ και καιρό,και όλους λίγο-πολύ μας έχει προβληματίσει,θα πρέπει να εξεταστεί απ΄όλες τις σκοπίες.Το πανεπιστημιακό άσυλο καθιερώθηκε με τον νόμο 1268 το 82 και απέβλεπε στην προστασία της ελεύθερης διακίνησης ιδεών, στην πολυφωνία και στην ελεύθερη έκφραση των απόψεων.Μια σημαντική κατάκτηση των φοιτητών και ένα δικαίωμα ιερό με ιστορία χρόνων στην Ελλάδα και την Ευρώπη.Ωστόσο πολλές φορές έγινε αντικείμενο εκμετάλευσης.Η διακίνηση ναρκωτικών,οι κλοπές,οι εμπρισμοί,οι σεξουαλικές επιθέσεις κτλ εντός των πανεπιστημίων είναι ολοφάνερο οτι πλήττουν τους ίδιους τους φοιτητές και μετατρέπουν το πανεπιστήμιο σε χώρο καταφύγιο για ορισμένες παράνομες ομάδες.Δεν νομίζω όμως πως η κατάργηση του ασύλου θα δώσει λύση στα παραπάνω.Πρόκειται για κοινωνικά φαινόμενα που συμβαίνουν παντού,εντός και εκτός των ιδρυμάτων,στο πάρκο δίπλα από το σπίτι μας,κάτω από το σπίτι μας,ακόμη και μέσα σε αυτό.Αύτο που με προβληματίζει όμως δεν είναι τόσο η κατάργησή του ασύλου αλλά το γεγονός οτι σε λίγο δεν θα υπάρχουν πανεπιστήμια.Η δωρέαν παιδεία θα είναι πλέον παρελθόν και θα υφίσταται μόνο ως ανάμνηση.Κάτι άκουσα για δίδακτρα στο τέταρτο έτος,για αγορά των συγγραμμάτων,για επιχειρηματίες μέσα στο στο δοικητικό συμβούλιο,και πολλά ακόμη που μόνο απαράδεκτα θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν.Πάνω απο 230 τμήματα ΑΕΙ και ΤΕΙ σήμερα στην χώρα βρίσκονται υπό κατάληψη,κάτι το οποίο δίνει κουράγιο στις σκέψεις μου.Ωστόσο δεν μπορώ να πώ με σιγουρία πως αυτό θα δώσει λύση στο πρόβλημα,διότι χάνονται μαθήματα και πολλά πάνε πίσω,είναι όμως ένας τρόπος να διεκδικήσουμε τα δικαιώματα μας και να κυνηγήσουμε τα όνειρα μας.Τουλάχιστον θα έχουμε προσπαθήσει…