ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΜΟΝΟ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ..ΜΕ ΤΟ ΙΔΙΟ ΟΝΕΙΡΟ ΠΑΝΤΑ

62006_10151207060824850_1877009197_nΚαι ξημερώνει μια μέρα που είναι σίγουρα διαφορετική από
τις άλλες..αλλά εσύ ακόμη δεν το ξέρεις..Στην πορεία όμως
το καταλαβαίνεις, γιατί αυτό που γίνεται σε κάνει να χαμο-
γελάς σε ανύποπτο χρόνο και να περιμένεις..να περιμένεις..
κι όταν έρχετε εσύ πετάς γιατί όλο αυτό είναι υπέροχο και
συγκλονιστικό…
Και το ζεις και το νιώθεις μέσα στο πετσί σου και ανα-
ρωτιέσαι..εγώ το ζω αυτό ή είμαι μέσα στο όνειρο κάποιου
άλλου? Και οι μέρες περνάνε γεμάτες χαμόγελα και όνειρα
χωρίς να σκεφτείς το αύριο, αλλά μόνο το σήμερα..το τώρα..
Ένα σήμερα τόσο γεμάτο άρωμα,χρώμα,ζωγραφιές,αστέρια και
πολύ αγάπη..γεμάτο από σένα και μένα..από τις ανάσες μας..
τις κομμένες λάγνες ανάσες που σε χαιδεύουν και μόνο που
τις νιώθεις στο λαιμό σου, στο κορμί σου, στην ψυχή σου.
σ’όλο σου το είναι…Είναι από τις αγάπες που χωρίς να
κάνεις έρωτα..έχεις νιώσει μέσα σου όλη την ευτυχία της
απόλυτης πληρότητας, ολοκλήρωσης αλλά και πόνου μαζί..
Πόνου και παράπονου συγρόνως για ένα μεγάλο ΓΙΑΤΙ…
Κοιτώντας εκείνα τα δύο υπέροχα μάτια, μπορείς να χαθείς
στη δίνη ενός πάθους..χωρίς να είναι πάθος..στη δίνη
ενός έρωτα χωρίς να κάνεις έρωτα…Στο γλυκό τρυφερό άγ-
γιγμα που θυμίζει καλοκαιρινό αεράκι, που αναζητάς με
λαχτάρα να σε αγγίξει και σε κάνει να νιώθεις ότι
τώρα γεννιέσαι..τώρα ζεις..τώρα υπάρχεις!!!!!!!!!
Σε ποια αγκαλιά κοιμόσουν τόσα χρόνια? Ποια χέρια σ’
αγκάλιαζαν και χαίρονταν την ζεστασιά των φιλιών σου,
τα λόγια της καρδιάς σου, την μυρωδιά του κορμιού σου?
Πόσο τυχερή είμαι που είσαι δικός μου..μόνο δικός μου?
Είμαστε μαζί και σταματάει ο χρόνος εκείνη ακριβώς την
στιγμή που χάθηκα στην αγκαλιά σου από το δυνατό κρά-
τημά σου, από το ανάλαφρο αλλά γεμάτο φιλί σου..στην άκρη
των χειλιών μου.Μισή ανάσταση και μισός θάνατος μαζί..
Μια ευτυχία συνοδευόμενη από μία δυστυχία..Ένας ατελείω-
τος δρόμος γεμάτος ήλιο, χαλάζι, καταιγίδα και πυροτεχ-
νήματα.
Μα όλα αυτά κάποια στιγμή σβήνουν μπροστά στην σκληρή
πραγματικότητα που παραμονεύει στην στροφή και είναι
έτοιμη να ισοπεδώσει όλη τη μαγεία του μύθου και της φα-
ντασίας..του ψεύτικου και του αληθινού.Και οι μέρες
συνεχίζουν να περνάνε άδειες και αργά βασανιστικές, γε-
μάτες από την απουσία σου ..την ασύλληπτη παρουσία σου.
Είναι από τις περιπτώσεις που αναρωτιέσαι..τί έγινε?
Το έζησα? Το φαντάστηκα? Κι όμως έχεις ακόμη στα χείλη
σου την γεύση του, στο κορμί σου το άγγιγμά του, στον
αέρα σου την μυρωδιά του, στα αυτιά σου τον ήχο της
φωνής του, στην καρδιά σου όλο του το είναι…
Ξημέρωσε και πάλι όμως..και το όνειρο τελείωσε και
πάντα η ίδια αίσθηση και λαχτάρα…Να έρθει ξανά το
βράδυ για να δω το ίδιο όνειρο..να γίνω αιχμάλωτη του
χειρότερου πολέμου..του ίδιου μου του εαυτού….
για πάντα..
Είναι από τα όνειρα που τα ζείς τόσο έντονα σαν να
είναι αληθινά..και τα νοσταλγείς..τα αγαπάς και μαθαί-
νεις να ζεις μ’ αυτά, γιατί πολύ απλά τα έχεις ανάγκη..
έχεις ανάγκη..»να παίζεις την μουσική» που λατρεύεις..
κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή…Θυμάσαι?

«ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟ ΧΤΕΣ…ΣΗΜΕΡΑ»

Το πέρασμα των χρόνων πάντα αφήνει κατάλοιπα, απωθημένα αλλά και αναμνήσεις που άλλες φορές καθώς τις σκέφτεσαι χαμογελάς ικανοποιημένα και άλλες φορές το πρόσωπό σου σκυθρωπιάζει και ο πόνος που σου προκάλεσε η θύμησή του, ζωγραφίζεται με μορφή απογοήτευσης και πίκρας.

Λένε ότι τα γεράματα έρχονται όταν ο άνθρωπος αρχίζει και ζει με το παρελθόν, παρέα με τα γεγονότα που τον σημάδεψαν και συνήθως αυτά είναι τα δυσάρεστα. Είναι ή ίδια του η ζωή. οι μέρες του. οι νύχτες του. οι ελπίδες του. τα όνειρά του…τα ίσως ανεκπλήρωτα ή ανολοκλήρωτα..Και μια πικρόγλυκη γεύση του μένει στα χείλη και πολλά, πολλά αναπάντητα ερωτήματα. Αλλά παρ’όλα αυτά και πολύ νοσταλγία…Ξέρεις τι είναι η νοσταλγία μάτια μου? Να προσπαθείς μέσα από μια φωτιά που δεν άναψε ποτέ να μαζεύεις τις στάχτες της και να γυρίζεις πίσω ξανά και ξανά..Με μόνη ελπίδα να κρατήσεις αναλλοίωτα τα όνειρα που ποτέ δεν ονειρεύτηκες και όμως έχεις την ψευδαίσθηση ότι έζησες. Και το μυαλό συνεχίζει να ταξιδεύει στις μελαγχολικές θάλασσες της θλίψης, ψάχνοντας το τι λάθος έγινε..Αλλά μετά από πολύωρο ταξίδι στις σκέψεις του παρελθόντος , ξαναβυθίζεται στα κανάλια της απόλυτης μοναξιάς του σήμερα και προσπαθεί να συνεχίσει απλά να ζει την ανελέητη πορεία του χρόνου. Μόνο που αυτό το διάλειμμα της μονότονης πλέον ζωής του, γίνεται πολύ συχνά και οι αναζητήσεις στις αναμνήσεις πιο επώδυνες.

Ο Σαίξπηρ είπε..»Πόσο πικρό είναι να κοιτάς την ευτυχία με τα μάτια ενός άλλου»…Εγώ όμως αυτό το άκουσα πριν μερικές μέρες από το στόμα ενός ανθρώπου που είχε δει τουλάχιστον εβδομηνταπέντε μελαγχολικούς χειμώνες και εβδομηνταπέντε μυρωδάτα καλοκαίρια και τα χιόνια στα μαλλιά του είχαν βρει μια σιγουριά τέτοια που έγιναν ένα με την μορφή του. Αυτός άλλωστε ήταν και η πηγή της έμπνευσής μου και η επιτακτική μου ανάγκη να γράψω εν΄περιλήψη ότι μπόρεσα να ανακαλύψω από τις αφηγήσεις του. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν εκτός από το ύφος και ο τρόπος που μιλούσε …που μου άφηνε την αίσθηση ότι όλα όσα άκουγα ήταν συμβάντα των προηγούμενων βδομάδων ή μηνών…αλλά συγχρόνως και το βλέμμα του…ένα βλέμμα σιωπηλό και χαμένο στην δίνη των γεγονότων…και όλη αυτή η ατμόσφαιρα μου δημιουργούσε την αίσθηση ότι ήταν τόσο κοντά όλα όσα άκουγα, που χωρίς να το θέλω με συν επήραν τα λόγια του και έγινα συμπρωταγωνίστρια σ΄ένα έργο που δεν είδα, όμως το ζούσα εκείνη ακριβώς την στιγμή έτσι απλά, χωρίς να μιλάω, μα καθηλωμένη στην ροή των γεγονότων της δικής του ζωής…

Και το πιο παράξενο είναι ότι όλο αυτό φαινόταν τόσο αληθινό και φοβερά συγκινητικό που έπιασα τον εαυτό μου να δακρύζει όχι μόνο για όσα άκουγα αλλά για τον τρόπο που τα έλεγε…Ήταν σαν τα ξαναζούσε, γιατί πολλές φορές σταματούσε και χανόταν μέσα στις εικόνες της περιγραφής του και μετά πάλι συνέχιζε..και ξανά τα ίδια…

Άραγε φίλοι μου έτσι είναι η ζωή? Δεν περιμένω απάντηση γιατί την ξέρω ήδη..ΝΑΙ!!!Έτσι ακριβώς…Κατάλαβα ότι είναι αρκετά φρόνιμο και συμβολικό να μιλάμε κάπου κάπου με μεγαλύτερους ηλικιακά, γιατί μέσα από αυτά που θα ακούσουμε θα μπορέσουμε να ανακαλύψουμε κι άλλους κόσμους διαφορετικούς και ίσως μάθουμε να εκτιμούμε περισσότερο κάποια πράγματα και πρόσωπα..Ήταν κι αυτοί κάποτε νέοι με όνειρα, φιλοδοξίες, αξίες.. Και τώρα ζούνε με τις αναμνήσεις όλων αυτών. Λίγο τραγικό…πολύ συναισθηματικό…μα πάνω απ’όλα πολύ αληθινό. Μήπως κάπως έτσι γίνουμε κι εμείς? Θα ζούμε με το παρελθόν σε ένα παρόν στάσιμο και θα παίρνουμε καθημερινές εισπνοές οξυγόνου από  ληγμένα…αλλά αγαπημένα …έργα? Ίσως…. ποιος ξέρει? Το θέμα είναι….θα υπάρχει κάποιος γύρω μας…για να μας ακούει?

Ψεύτικα όνειρα στο σκοτάδι της σιωπής!!!

Ψεύτικες ελπίδες στο παιχνίδι της ζωής!!!

«ΓΛΥΚΟ ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΜΑ»

Πριν λίγες μέρες άνοιξαν τα σχολεία και τα παιδιά ξεκίνησαν μια καινούργια σχολική και δύσκολη χρονιά…

Έχουν περάσει πολλά χρόνια που ήμουν και εγώ στην θέση τους και να ξέρατε πόσο μα πόσο τα ζηλεύω τα παιδιά αυτά και πόσο νοσταλγώ εκείνα τα μαθητικά χρόνια..Η ζωή ρόδα είναι και γυρίζει, και θυμάμαι όταν ήμουν εγώ μαθήτρια παρακαλούσα να τελειώσουν τα «βάσανά μου» και να πάω να σπουδάσω όπου θα έμενα μόνη και θα έκανα ότι ήθελα…Τότε μου λέγανε ότι κάποτε θα τα σκέφτομαι και θα τα ζητάω όλα αυτά και εγώ κουνούσα το κεφάλι μου κοροϊδευτικά…μα τώρα το βλέπω – εδώ και πολλά χρόνια φυσικά – πόσο δίκιο είχαν…γιατί αυτά ακριβώς τα έλεγα και εγώ στα δικά μου παιδιά κάποτε και εκείνα έκαναν ακριβώς το ίδιο με μένα..τότε..

Ένα βράδυ μάλιστα μετά από μια βραδινή μας εξόρμηση στην παραλία οικογενειακώς..ενώ φτάσαμε στο σπίτι μας..ακούσαμε στο ράδιο του αυτοκινήτου μας ένα τραγούδι της Άννας Βίσση…»τα μαθητικά τα χρόνια»…και εγώ συγκινήθηκα και με πήραν τα ζουμιά…όπως ήταν φυσικό τα παιδιά μου με κοιτούσανε γεμάτα απορία και στα μάτια τους ήταν ζωγραφισμένη η ερώτηση…»γιατί κλαις μαμά?»..και τους εξήγησα γιατί έκλαιγα με τόσο παράπονο και νοσταλγία…Φυσικά εκείνα γέλασαν και μου είπαν ότι εγώ γλίτωσα από τα βάσανά μου και πρέπει να είμαι χαρούμενη..Που να ξέρανε ότι μετά από μερικά χρόνια θα αισθάνονταν και εκείνα το ίδιο…όπως και το αισθάνθηκαν και μου το αποκάλυψαν κιόλας με ένα θλιμμένο παράπονο τα μάτια τους!!!…

Δεν μπορώ να γράψω με λόγια όλα εκείνα τα συναισθήματα που με κυριεύουν ακόμη και τώρα όταν περνάω μπροστά από ένα σχολείο..Συγκίνηση, ρίγος, αναπόληση, πόνο, και πάνω από όλα μια γλυκιά και πικρή μαζί νοσταλγία. Και όσο σκέφτομαι ότι εκείνα τα χρόνια, ήταν τα χρόνια της ξενοιασιάς, με μοναδική δική μας  ευθύνη που  ήταν το διάβασμα..

Δεν μπορούσα τότε να φανταστώ πόσο γρήγορα θα περνούσαν και θα έμπαινα στα άλλα μεγαλύτερα και πιο πραγματικά δύσκολα «βάσανα» της ζωής…Το κατάλαβα όμως γρήγορα γιατί αφού δεν μου επιτράπηκε να συνεχίσω στην σχολή όπου πέρασα…μετά από λίγο παντρεύτηκα με τον άνδρα που υπήρχε στην καρδιά και στην ζωή μου – και φυσικά αυτό είναι από τα πράγματα που δεν έχω μετανιώσει ούτε λεπτό μέχρι σήμερα – και έγινα ΣΥΝΗΔΕΙΤΑ αμέσως μανούλα…και τότε, μόνο τότε, άρχισα να καταλαβαίνω πραγματικά τι σημαίνει να έχεις πραγματικά προβλήματα της ζωής, που ναι μεν έχουν και χαρές αλλά έχουν και πολλές στεναχώριες και δυσκολίες…Αλλά τότε δεν μπορείς να στηριχτείς στις πλάτες του μπαμπά και της μαμάς…αλλά στις δικές σου γιατί πλέον εγώ ήμουν η μάνα και οι ρόλοι είχαν αλλάξει..

Και ερωτώ τώρα εγώ..εμένα και όλους εσάς… Γιατί δεν μπορούμε να εκτιμήσουμε άραγε αυτό που ζούμε, την στιγμή που το ζούμε και να αφήσουμε τον εαυτό μας να γεμίσει από όλο αυτό το υπέροχο συναίσθημα που θα το ζήσουμε για ΜΌΝΟ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ? …γιατί κάθε τι που βιώνουμε είναι μοναδικό και αναντικατάστατο..Γιατί γενικά το κάνουμε αυτό με όλα τα γεγονότα που περνάμε? Γιατί πάντα τις ωραίες στιγμές, να τις αφήνουμε να μας γλιστράνε μέσα από τα χέρια μας και περιμένουμε την επόμενη καλή στιγμή? Και πώς θα μπορέσουμε να εκτιμήσουμε την δεδομένη στιγμή, αφού δεν εκτιμήσαμε την προηγούμενη σωστά? Κρίνουμε τις καταστάσεις ανάλογα με τα δικά μας μέτρα και σταθμά – και φυσικά ότι δεν μας αρέσει το βάζουμε στην μαύρη λίστα των κακών συγκυριών μας – χωρίς να γνωρίζουμε ότι όλα αυτά είναι οι δοκιμασίες μας, οι αναμνήσεις μας, οι αντοχές μας…είναι η ίδια μας η ΖΩΗ!!!

Ένα γλυκό καλωσόρισμα λοιπόν σε όλα τα παιδιά που ξεκίνησαν την σχολική τους χρονιά και ένα ακόμη γλυκύτερο καλωσόρισμα σε όλους εσάς που θα κάνουμε παρεούλα , γιατί είμαι καινούργια στο κλαμπ…όχι καθημερινά βέβαια όπως το σχολείο, αλλά όσο πιο τακτικά γίνεται..Ένας νέος χειμώνας έρχεται ..αρκετά δύσκολος θα έλεγα για όλους…μια νέα χρονιά θα αφήσει πίσω την ταλαιπωρημένη προηγούμενη, και με όσο κέφι διαθέτουμε ας το διοχετεύσουμε μέσα μας πρωταρχικά και μετά στους γύρω μας..και να ευχόμαστε ότι κάποια στιγμή όλα θα πάνε καλά…

….»ΟΤΑΝ ΑΓΑΠΑΜΕ»……

Όταν είσαι ερωτευμένος δεν μπορείς να δεις, να ξεχωρίσεις και να καταλάβεις τίποτα κακό στον σύντροφό σου..

Όταν τον αγαπάς γνωρίζεις πλέον τα ελαττώματά του, αλλά νιώθεις την αγάπη σου ασπίδα και τα προσπερνάς γιατί πιστεύεις ότι θα τα διορθώσεις στην καλύτερη των περιπτώσεων

ή θα συμβιβαστείς με αυτά στην χειρότερη..

Όταν αγαπάμε μπορούμε να προσπερνάμε τυχόν λάθη…μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια μας σε κάτι που δεν μας αρέσει…μπορούμε να κλείνουμε τα αυτιά μας σε κάτι άσχημο

που ακούσαμε…μπορούμε να συγχωρούμε …

Όταν αγαπάμε όλος ο κόσμος, μας φαντάζει πιο ωραίος γιατί υπάρχει ένας άνθρωπος στην ζωή μας που την ομορφαίνει…που μοιραζόμαστε μαζί του το γρήγορο πρωινό μας ξύπνημα..

το  ήρεμο μεσημεριανό μας…το υπέροχο απογευματινό μας καθισμένοι στον καναπέ μας ή αραχτοί σε κάποια καφετέρια…και τέλος το γλυκό βραδινό που το μοιραζόμαστε με το

μάζεμα καλών μας φίλων, παίζοντας παιχνίδια ή συζητώντας χαλαρά ή βλέποντας τον αγώνα και τρώγοντας πίτσα…

Όταν αγαπάμε δεχόμαστε και  βλέπουμε τα πάντα με άλλο μάτι… από άλλη οπτική γωνία…χωρίς βέβαια να γνωρίζουμε ότι ίσως κάπου κάνουμε λάθος εκτίμηση ή δείχνουμε ανοχή..

γιατί απλά υπάρχει εμπιστοσύνη και σεβασμός από μέρους μας…

Όταν αγαπάμε έχουμε την ανάγκη να κάνουμε τα παιδιά του, για να βλέπουμε στα πρόσωπά τους  εκείνον  και στα παιδιά μας να καθρεφτίζεται η αγάπη μας…

Όταν αγαπάμε κάνουμε όνειρα γιατί με κίνητρο την αγάπη πετάμε..φεύγουμε..και με κλειστά μάτια οδηγούμαστε σε άλλα μέρη, που αφ’ενός μεν ξέρουμε ότι δεν μπορούμε εκ

των πραγμάτων να πάμε και αφ’ετέρου δε, είναι πιο εύκολο, πιο γρήγορο και πιο πραγματικό να ζούμε στην φαντασία μας με την αγάπη μας δίπλα και αυτό μας αρκεί…

Όταν αγαπάμε λέμε πολύ εύκολα «δεν πειράζει» γιατί πραγματικά νομίζουμε ότι δεν μας πειράζει…

Όταν αγαπάμε το λένε τα μάτια μας κάθε στιγμή της μέρας και περιμένουμε να δούμε αυτά τα υπέροχα μάτια που μας κάνουν να νιώθουμε τόσο γεμάτοι και αληθινοί…

Όταν αγαπάμε το φωνάζει το κορμί μας στην θέα και μόνο του συντρόφου μας…και θέλουμε με κάθε τρόπο να του δείξουμε έμπρακτα…πόσο αγάπη έχουμε μέσα μας..

με την μοναδική και αλάνθαστη γλώσσα του σώματός μας…γιατί όταν αγαπάμε αληθινά το σώμα μας δεν λέει ποτέ του ψέματα…

»Όταν αγαπάμε κάθε μέρα είναι και μια γιορτή και λόγος για να πάρουμε λουλούδια, να φάμε κάτι ωραίο υπό το φως των κεριών, να γράψουμε σε μια κάρτα ή και σε ένα

κομμάτι χαρτί, λόγια αγάπης, λόγια της δικής μας αγάπης χωρίς να χρειάζεται να δικαιολογηθούμε για αυτό που κάνουμε, έτσι απλά γιατί το νιώθουμε και έχουμε την

ανάγκη να του το πούμε…

Όταν αγαπάμε η κάθε σκιά στο πρόσωπό του είναι για μας πόνος, γιατί αισθανόμαστε ότι κάτι τον απασχολεί…και πρέπει να του πάρουμε αυτήν την σκιά που τον βαραίνει..

Όταν αγαπάμε μετράμε τις ώρες να περάσουν για να βρεθούμε στην αγκαλιά του και εκεί να χαθούμε στην δίνη της δικής του αγάπης και να ευχόμαστε να μην τελειώσει

αυτή η στιγμή ποτέ…γιατί η κάθε τέτοια στιγμή είναι και μια καινούργια εμπειρία, ένα νέο μάθημα, που θέλουμε να μην τελειώσει για να το μάθουμε καλύτερα…

Όταν αγαπάμε το κάθε αύριο περιμένουμε να είναι καλύτερο, και να κρύβει ίσως κάποια έκπληξη ή κάποια πρόταση για δική μας ευχαρίστηση…και φυσικά αν δεν έρθει

η πρόταση κάνουμε κάτι εμείς για να καλύψουμε το κενό…

Όταν αγαπάμε έχουμε την ανάγκη να είμαστε όμορφες γιατί έτσι νιώθουμε και μέσα μας, οπότε και θέλουμε να το βγάλουμε προς τα έξω, γιατί η αγάπη είναι και σε

κάνει όμορφη..

Όταν αγαπάμε γινόμαστε πιο ανθρώπινοι και πιο τρυφεροί γιατί βλέποντας την ασχήμια του κόσμου γύρω μας…σφίγγουμε με τα χέρια μας την δική μας ομορφιά που

νιώθουμε και που ζούμε  και την προστατεύσουμε  από φόβο μην την χάσουμε…

Όταν αγαπάμε μεγαλώνοντας συνεχίζουμε να αγαπάμε…ίσως και πιο δυνατά…την κάθε ρυτίδα που θα αυλακώσει το πρόσωπό του και θα τον κάνει ίσως να χάσει την

αλαβάστρινη ομορφιά των πρωτινών του νιάτων..γιατί ακόμη και τότε η ομορφιά της αγάπης που έχεις βιώσει μαζί του όλα αυτά τα χρόνια είναι ζωγραφισμένη στο

πρόσωπό του και εκεί θα βλέπεις όλες τις χαρές και τις λύπες που περάσατε και αντέξατε στον σκληρό και άχαρο χρόνο…

Και πιστέψτε με δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία από το να ξυπνάς μετά από τόσα χρόνια δίπλα στον ίδιο άνθρωπο…να αγγίζεις το πρόσωπό του…να κοιτάζεις τα

υπέροχα μάτια – που κάποτε σε έκαναν και ανατρίχιαζες – να του λες  καλημέρα σ’αγαπώ και να είναι πέρα μα πέρα αληθινό και πιο δυνατό…

Α!!! και το πιο ωραίο δεν σας το είπα…πως όλα αυτά που έχεις μοιραστεί και έχεις δώσει ήταν όλα ΑΜΟΙΒΑΊΑ!!!

Αυτή είναι η απόλυτη πληρότητα και ευτυχία!!!

Αυτά ζητάει ο κάθε άνθρωπος στην ζωή του, χωρίς να ξέρει βέβαια αν θα γνωρίσει και θα τα ζήσει όντως…..απλά ελπίζει…..

ΟΝΕΙΡΑ ΣΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΙΠΟΤΑ

«Όταν ανοίγεις ένα παράθυρο το πρωί και αντικρίζεις το μεγαλείο της φύσης στο αντίκρυσμα του λαμπερού ήλιου , στο ατελείωτο πράσινο οξυγόνο, στο γλυκύτατο 

κελάηδισμα των πουλιών, αναρωτιέσαι πόσο όμορφο είναι εκείνο το πρωινό, που έχεις την δυνατότητα να το δεις..να το μυρίσεις..να το ακούσεις…

Όταν βλέπεις ένα πλοίο να απομακρύνεται από την αποβάθρα του λιμανιού σχηματίζοντας πίσω του κύκλους αφρών…και ο κόσμος στο κατάστρωμα να χαιρετάει

τα δικά του πρόσωπα..τότε σίγουρα θα έχεις νιώσει την επιθυμία να χαιρετίσεις κι εσύ κάποια όνειρά σου, που χωρίς να προλάβουν να πραγματοποιηθούν έφυγαν..

χάθηκαν..όπως και το πλοίο..ή μαζί με το πλοίο!!! Κάποια όνειρα μικρά ή μεγάλα, σημαντικά ή ασήμαντα…δεν έχει σημασία..Αυτό που έχει μείνει, είναι

η απογοήτευση, ο πόνος, ένα δάκρυ που δεν τόλμησε να τρέξει…γιατί κι αυτό πνίγηκε στη θλίψη του αποχωρισμού…

΄ Όταν πέσει η  αυλαία και σβήσουν τα φώτα, όταν η μοναξιά της νύχτας, σου μιλήσει στην γλώσσα που γνωρίζεις και η καρδιά σου αρχίζει να χτυπά με τον τρόπο 

της σιωπηλής συναυλίας..και σε κάνει να νιώθεις τον φόβο για το χτες και τρόμο για το αύριο…όταν τίποτα πια δεν μπορεί να σκιάσει την μοναξιά του νου σου…

τότε εκείνη την στιγμή θα νιώσεις τόσο μα τόσο μόνος σου..τόσο μικρός και άβουλος και συνειδητοποιώντας τι έχεις κάνει..τι έχεις πάρει..τι έχεις δώσει..και τι σου έχει

απομείνει..

θα δεις οτι όλα καταλήγουν στο «πουθενά» και στο «τίποτα»..σαν ημερομηνίες ξεχασμένες, πεταμένες στην άκρη του πεζοδρομίου, που κάποτε σήμαιναν τόσα πολλά.

Κι όμως σβήστηκαν κι αυτές χωρίς πόνο, χωρίς τύψεις.. έτσι απλά όπως απλά γράφτηκαν..Τίποτα το σημαντικό και ουσιώδες, γιατί ήταν απλά γεγονότα, μαύρα στίγματα στο λευκό σεντόνι

της ζωής μας..Σαν τις αμαρτίες μας..σαν τα λάθη μας..Ποτέ μου δεν ένιωσα τόση συντροφικότητα με την μοναξιά μου..Όπως ποτέ μου δεν συγχώρεσα κάτι στον εαυτό μου….»

…..Ένα μικρό απόσπασμα από σκέψεις, ίσως όχι και τόσο ευχάριστες και αισιόδοξες…αλλά αληθινές και κυρίως βιώσιμες…και είμαι απόλυτα σίγουρη ότι διαβάζοντας τα κάποιος ίσως δει τον

εαυτό του ζωγραφισμένο πάνω σε αυτές τις ασπρόμαυρες γραμμές….

Εσύ φίλε μου…μην τρομάξεις…υπάρχουν πολλοί ακόμη σαν εμένα…εσένα…τον γείτονά σου..κάποιον περαστικό…απλά έτσι είναι 

η ΖΩΗ ΜΑΣ!!!

ΕΙΜΑΙ ΔΥΝΑΤΟΣ ΚΑΙ ΖΩ!

Εμείς   οι  άνθρωποι  πόσο  εύκολα  ξεχνάμε..

πόσο δύσκολα  συγχωρούμε..

πόσο εύκολα γινόμαστε ήρωες από μακρυά..

πόσο δύσκολα συμβιβαζόμαστε..

και πόσο απλά ζούμε..

Κάθε μέρα η ζωή μας είναι μία αδιάκοπη δοκιμασία, ένας αγώνας επιβίωσης, καταξίωσης, αποδοχής και προσπαθούμε να πείσουμε τον εαυτό 

μας ότι το κάνουμε για μας…είναι άραγε αλήθεια αυτό? Πότε ήταν η τελευταία φορά που καθίσαμε στον καθρέφτη μπροστά και κάναμε έναν 

ημερήσιο απολογισμό και να μιλήσουμε αντικειμενικά πλέον με τον εαυτό μας? Το να κρίνουμε τους άλλους είναι ίσως το μόνο εύκολο και 

ανώδυνο…αλλά μήπως πρέπει πια να σταματήσουμε να δικαιολογούμε συνεχώς το εαυτό μας και να σταματήσουμε να τον ρίχνουμε

ελαφρυντικά? Για ότι περνάμε καθημερινά ή και για μια χρόνια κατάσταση, είναι σίγουρα και δική μας ευθύνη… για να μην πω..μόνο δική μας, 

γιατί υπάρχουν και οι αστάθμητοι παράγοντες…Τα όρια τα δίνουμε εμείς στους άλλους για να μας χειραγωγούν, να μας καταπιέζουν και γενικά

να μας εξουσιάζουν..Η αδυναμία μας να είμαστε δυνατοί μας κάνει να φαινόμαστε «μικρά ανθρωπάκια» στα μάτια πολλών που αντλούν το 

αυτόνομο δικαίωμα να επέμβουν και να κάνουν «παιχνίδι»…Και μετά αναρωτιόμαστε τι κάναμε..γιατί το επιτρέψαμε..γιατί πονέσαμε..γιατί

συνεχίζουμε να λυπόμαστε τον εαυτό μας τόσο μα τόσο πολύ? Γιατί πολύ απλά δεν τον αγαπάμε τον εαυτό μας και δεν του δίνουμε την 

πραγματική αξία που του πρέπει…γιατί απλά συμβιβαζόμαστε και λέμε θα περάσει κι αυτό όπως όλα τα άλλα…

Και τα χρόνια περνάνε και έρχεται μια μέρα που καθισμένος στην πολυθρόνα του σπιτιού σου κοιτάς έξω από το παράθυρο και βλέπεις με 

τα λύπης σου ότι όλη σου η ζωή ήταν ένας αδιάκοπος..συνεχής..επώδυνος..άχρωμος…και άγλυκος συμβιβασμός με τον εαυτό σου, με

τους γύρω σου και γενικά με την ζωή σου…Και σκέφτεσαι ξαφνικά ότι η ζωή.. σου χρωστάει…σου έκλεψε την γλυκιά ηδονή της ευχαριστίας,

σου στέρησε το όνειρό σου αγκαλιά με τα σύννεφα..Όχι, φίλε μου, η ζωή δεν σου χρωστάει γιατί απλά εσύ δεν την άρπαξες όταν μπορούσες..

Δεν σκεφτόσουν  ότι θα σου γλιστρήσει τόσο γρήγορα μέσα από τα χέρια σου και ούτε που θα το καταλάβεις.’Έχασες  πολλά, γιατί δεν τα 

διεκδίκησες όταν έπρεπε..τώρα όλα τα δάκρυα της ψυχής σου και των τόσων χρόνων  καλά κρυμμένου σου «εγωισμού»..δεν φτάνουν για

καλύψεις τόσα ατελείωτα και αγεφύρωτα κενά που εσύ τα επέτρεψες να γίνουν..Τώρα κάνε τα χρόνια κομπολόι πέρνα τα σιγά σιγά στην 

κλωστή και μέτρα τα λάθη και τα γιατί…Είναι δύσκολο και πονάει ακόμη περισσότερο γιατί ξέρεις πολύ καλά ότι δεν έχεις άλλα περιθώρια

και έχεις χάσει πια το τραίνο της επιστροφής..τόσο άδικα και τόσο άπονα…Όμως με την λίγη αξιοπρέπεια που σου έχει απομείνει σήκωσε

το κεφάλι σου όσο πιο ψηλά μπορείς και κοίταξε τον ήλιο και φώναξε..όσο πιο δυνατά μπορείς..ΕΙΜΑΙ ΔΥΝΑΤΟΣ ΚΑΙ ΖΩ!!!