κάπου σε ξέρω

Θα μπορούσαμε να πούμε πως αυτό σημαίνει «όλα σε θυμίζουν» σε μια πιο κωμική μορφή του…

Να τι γίνεται όταν η η μόδα αντιγράφει την φύση ή και αντίστροφα 😉

tumblr_mo10s0MafL1su96nuo1_1280tumblr_mocl7aF45c1su96nuo1_1280 tumblr_mofs3z7lIf1su96nuo1_1280 tumblr_mohjp2U3nY1su96nuo1_1280 tumblr_mq6xk55ZHd1su96nuo1_r1_1280 tumblr_msx7t26zc51su96nuo1_1280 tumblr_msx83lTCnK1su96nuo1_1280 tumblr_mud6i85ga31su96nuo1_1280 tumblr_mwbimw87LT1su96nuo1_1280 tumblr_mww82xkLfz1su96nuo1_1280 tumblr_mxg5fuv9KJ1su96nuo1_1280 tumblr_mxg6jt8rve1su96nuo1_1280 tumblr_myixtf4RZu1su96nuo1_1280 tumblr_myjcx2Ti871su96nuo1_1280 tumblr_mz93wfO45O1su96nuo1_1280 tumblr_mz94cczYwD1su96nuo1_1280 tumblr_n1rt5nwgpP1su96nuo1_1280 tumblr_n2j4t96rhw1su96nuo1_1280 tumblr_n2j8xlTAIM1su96nuo1_r1_1280 tumblr_n2j9jaJwYj1su96nuo1_1280 tumblr_n3mhilVgxX1su96nuo1_1280 tumblr_n4jm1w1wNO1su96nuo1_1280 tumblr_n4jn7rYTDK1su96nuo1_1280 tumblr_n5z0c3e0Vw1su96nuo1_1280 tumblr_n6wm5uZ7KH1su96nuo1_r1_1280 tumblr_n6z2ayFZCZ1su96nuo1_1280 tumblr_n6z37g88tO1su96nuo1_1280 tumblr_n7j1et82Lj1su96nuo1_1280 tumblr_n7qw6sr4951su96nuo1_1280 tumblr_n53qacZcHD1su96nuo1_1280

Advertisements

Τρεις και η σοφίτα αγκαλιά

30fa7932fe02da1205d25cc0cddefe53

Δεν είσαι για σχέση εσύ, μου λέει ο καθρέφτης. Πόσες φορές στέκομαι και τον κοιτάζω μόνη να φωνάζει δεν το γουστάρεις στα αλήθεια και ας νιώθεις την ανάγκη για συντροφιά. Όλο το ίδιο φιν’αλε με την μόνη διαφορά να αλλάζουν τα πρόσωπα. Ίδιες καταστάσεις. Και εκεί είναι που λες, παιδί μου, εσύ μόνη θέλεις να είσαι μέσα σου βαθιά, ξεκάθαρα. Με το ένα σου το φτερό να πετάς από μέρος σε μέρος και να ζεις ζωές εφήμερες δυο φορές τον χρόνο. Εποχιακές σχέσεις, φιλίες, ζωές. Διχασμένα πράγματα.

Και οι από κάτω μου πάνε δυο χρόνια μαζί μα δεν κοιμούνται πια αγκαλιά μου λένε. Μαλωμένες πλάτες, στη Δύση και στην Ανατολή. Ποιος ο λόγος να’ναι μαζί; Γυρνάνε σπίτι σπίτι, πρώτος αυτός και μετά αυτή, τρώνε, βλέπουν τηλεόραση, ίσως να βγουν με φίλους για να δείξουν την ωραία εικόνα τους και ύπνο πάλι πλάι πλάι. Συνήθεια, συμβιβασμός; Μάλλον δεν θέλουν να γκρεμίσουν την εικόνα που έφτιαξε ο ένας για τον άλλον όλο αυτό τον καιρό. Το έχω νιώσει και εγώ. Μια εικόνα που δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. Βουρ στον γκρεμό!

Ο από πάνω μου το ένα βράδυ με ποτά απ’την κάβα απέναντι ακούει καψουροτράγουδα και το επόμενο φέρνει και από μια «παρέα». Περίπτωση «αγάπησα μα με πλήγωσε και έγινα κωλόπαιδο». Λέει, δε θέλει μια αγκαλιά το βράδυ γιατί όλοι για πέταμα είμαστε έτσι ώστε να πετάει ο καθένας μόνος. Ο τύπος που θα βρει μια κάποια στιγμή να τον κάνει οικογενειάρχη άνθρωπο ότι κράζει θα το λουστεί, μα τι με νοιάζει.

Και είναι και ο Άρης απ’ την σοφίτα που λέει παντρεύεται με την κοπέλα του που γνωρίστηκαν το καλοκαίρι στην Σαμοθράκη. Του λέω, κοιμάστε αγκαλιά; Μου λέει, κάθε βράδυ. Τότε προχώρα το!

Βίντεο

Η αληθινή όψη…

Χορός, μπαλέτο…ομορφιά, αρμονία, χαρά. Αυτές είναι οι πρώτες λέξεις που έρχονται στο μυαλό των περισσότερων όταν σκέφτονται το μπαλέτο και τους χορευτές τους. Εμείς οι άνθρωποι, όμως, σε όλα τα πράγματα έτσι και στην περίπτωσή μας, έχουμε την τάση να τα βλέπουμε επιφανειακά και να χάνουμε την αληθινή τους όψη…

Ο καλλιτέχνης Javier Perez θέλει να αναδείξει την σκοτεινή και επίπονη πλευρά του μπαλέτου μέσα από το βίντεο του Εn Punta (πάνω στις πουέντ). Εγκλωβισμένη μέσα στην τρομαχτικά παραμυθένια εικόνα του θεάτρου και με παιδικούς,αθώους ήχους από μουσικό κουτί, η μπαλαρίνα προσπαθεί να ισορροπήσει στις αληθινές πουέντ, όπως αυτή της βλέπει, που είναι μαχαίρια! Στο βίντεο αυτό βλέπουμε την επίπονη αφοσίωση, την απογοήτευση ή ακόμη και την βία που ίσως υφίστανται για να πετύχουν τον στόχο τους και μετά το κλείσιμο της αυλαίας καταρρέουν.

Ίσως μετά από αυτό να μπορούμε να βλέπουμε πιο βαθιά τα πράγματα…

Βίντεο

Μια στιγμή μπορεί να τα αλλάξει όλα με ένα βλέμα με ένα φιλί…Μέσα μου σε ζούσα…

«Εγώ είµαι εξαγωγέας αγκαθιών, κι όλη µου η δουλειά περιγράφεται ως εξής:
Έχεις ένα αγκάθι στο πόδι σου,
φέρνω µια βελόνα
(που, το δίχως άλλο, µοιάζει κι αυτή µε αγκάθι)
και προσπαθώ µ’ αυτήν να βγάλω το αγκάθι
που σου πληγώνει το πόδι.
Το πρώτο αγκάθι, αυτό που πληγώνει, και το δεύτερο, που πάει να βγάλει το πρώτο, µοιάζουν: είναι και τα δύο αγκάθια. Όταν µε τη βοήθεια του δεύτερου βγάλουµε το πρώτο, πρέπει να τα πετάξουµε και τα δυο.»
Από την άγνοια στη σοφία – Χόρχε Μπουκάι.

Δεν ξέρω αν ήσουνα για μένα αυτό το δεύτερο αγκάθι. Ξέρω, όμως, πως τώρα είμαι πιο δυνατός και μπορώ να προχωρώ χωρίς φαντάσματα του παρελθόντος.
Τώρα πια μακριά απ’ ότι πονά έτοιμος για αυτό που σε κάνει να ζεις ολοκληρωτικά… να αγαπάς! Εγώ που δεν φοβάμαι μια ζωή μόνος μου να είμαι, μακριά από αγκάθια, μήπως και με συναντήσεις. Και όταν σε συναντήσω θα καταλάβω γιατί όλες οι προηγούμενες έπρεπε να φύγουν…
Και έτσι βρήκα μες στον πόνο λίγη αξία…

Ο κύκλος του 99

ImageΛένε ότι θα εκτιμήσεις κάτι όταν το χάσεις…Γιατί όμως να πρέπει να φτάσουμε σε αυτό το σημείο για να δούμε τι χρειαζόμαστε πραγματικά στη ζωή μας; Πάντα, όσα ωραία πράγματα και αν μας συμβαίνουν, υπάρχει κάτι που μας λείπει…κάτι που αν έρθει θα είμαστε σίγουρα πολύ πολύ ευτυχισμένοι…ή έτσι πιστεύουμε… Όταν χάσουμε, όμως, κάτι από αυτά που είχαμε τότε δεν είναι αλήθεια πως βλέπουμε οτι η ευτυχία ήταν εκεί;!

Πριν μερικούς μήνες έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο «Να σου πω μια ιστορία» του Αργεντίνου ψυχοθεραπευτή Χόρχε Μπουκάι όπου εκεί διάβασα για τον κύκλο του 99 και συνειδητοποίησα ότι λίγοι είναι αυτοί που έμειναν απ’ έξω…

 

«Ζούσε κάποτε ένας βασιλιάς πολύ θλιμμένος που είχε έναν υπηρέτη χαρούμενο και αισιόδοξο. Κάθε πρωί ξυπνούσε τον βασιλιά τραγουδώντας. Στο κεφάτο πρόσωπό του υπήρχε πάντα ένα μεγάλο φωτεινό χαμόγελο, αλλά και όλη του η ζωή ήταν ήρεμη και ευτυχισμένη. Κάποια μέρα ο βασιλιάς δεν άντεξε και τον ρώτησε:

-Ποιο είναι το μυστικό σου? Ποιό είναι το μυστικό της χαράς σου. Λέγε γρήγορα.

-Μα…δεν υπάρχει μυστικό Μεγαλειότατε.

-Και πως τα καταφέρνεις και είσαι όλη την μέρα τόσο κεφάτος?

-Μα Μεγαλειότατε, η ζωή ήταν τόσο γενναιόδωρη μαζί μου. Η Λαμπροσύνη σας με  τιμά και με έχει στην υπηρεσία της. Με την γυναίκα μου και τα παιδιά μου μένουμε σ´ένα ωραίο σπίτι που μας παραχώρησε το παλάτι. Μας προσφέρετε ρούχα και τροφή για όλους μας, δωρεάν εκπαίδευση στα παιδιά μου, επί πλέον δε, η Μεγαλειότητα σας μου πληρώνει και ένα μικρό μηνιαίο επίδομα, που ικανοποιεί τις μικροεπιθυμίες μας. Πως να μην είμαι ευτυχισμένος?

Ο βασιλιάς δεν τον πίστεψε και φώναξε τον πιο σοφό σύμβουλό του.
-Πες μου γέροντα, γιατί ο άνθρωπος αυτός είναι ευτυχισμένος?

-Α, Μεγαλειότατε, επειδή προφανώς βρίσκεται έξω από τον κύκλο.

-Γι’ αυτό είναι ευτυχισμένος?

-Όχι μεγαλειότατε, γι αυτό δεν είναι δυστυχισμένος.

-Δεν καταλαβαίνω γέροντα. Δηλαδή όποιος είναι στον κύκλο είναι δυστυχής? Εγώ είμαι δυστυχής διότι είμαι μέσα στον κύκλο?

-Ακριβώς βασιλιά μου.

-Και πως βγήκε?

-Δεν μπήκε ποτέ.

– Τι στην κύκλος είναι αυτός και γιατί μας προκαλεί θλίψη?

-Είναι ο κύκλος του ενενήντα εννέα.

-Και πως λειτουργεί αυτός ο διαολόκυκλος?

-Μεγαλειότατε είναι δύσκολο να σας τον εξηγήσω με λόγια, μπορώ όμως να σας τον δείξω στην πράξη.

-Δηλαδή τι θα κάνεις?

-Αν μου επιτρέψετε θα βάλω τον υπηρέτη σας στον κύκλο.

-Πως δηλαδή, θα τον σπρώξεις? είπε ο βασιλιάς κοροιδευτικά.

-Δεν θα χρειαστεί βασιλιά μου. Αν βρει την ευκαιρία θα μπει μόνος του.

-Και καλά, όταν μπεί δεν θα δει ότι αυτό τον έκανε δυστυχισμένο, ώστε να βγεί κατ´ευθείαν?

-Θα το αντιληφθεί, αλλά δεν θα θέλει να φύγει.

-Δηλαδή μου λες ότι θα καταλάβει πως αν μπει στον κύκλο θα δυστυχήσει, αλλά παρ´όλα αυτά θα μπεί οικιοθελώς και δεν πρόκειται να ξαναβγεί?

-Ακριβώς Μεγαλειότατε. Κανένας δεν θέλει να βγεί από τον κύκλο του ενενήντα εννέα. Οσο και αν τον κάνει δυστυχισμένο. Θα μάθεις λοιπόν πως λειτουργεί ο κύκλος, αλλά εσύ θα χάσεις έναν εξαίρετο υπηρέτη και το παλάτι έναν χαρούμενο άνθρωπο.

-Δεν με νοιάζει. Τι πρέπει να κάνουμε? Πότε ξεκινάμε?

Έτσι, ετοίμασαν ένα σακί με ενενήνταεννέα φλουριά, ούτε ένα περισσότερο, ούτε ένα λιγότερο και την νύχτα ο σοφός με τον βασιλιά το άφησαν στην πόρτα του υπέρετη, παραμονεύοντας να δουν τις αντιδράσεις του, με το σημείωμα Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟΣ ΣΟΥ. ΕΙΝΑΙ ΒΡΑΒΕΙΟ ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΣΑΙ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ. ΑΠΟΛΑΥΣΕ ΤΟΝ. ΜΗΝ ΠΕΙΣ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΠΩΣ ΤΟΝ ΒΡΗΚΕΣ

Όταν ο υπηρέτης πήρε το σακί άρχισε να αδειάζει το περιεχόμενο του. Δεν μπορούσε να πιστέψει αυτό που έβλεπε. Αρχισε να τα χαζεύει και να τα κάνει στίβες των δέκα. Μια δεκάδα, δύο δεκάδες, τρείς, τέσσερις, πεντε, έξι…Ταυτόχρονα έκανε και το άθροισμα. Πενήντα, εξήντα, εβδομήντα, ογδόντα, ενενήντα, εκατ…που είναι το τελευταίο? Ξαναμετρά μία μία τις στίβες να βρεί το λάθος, τίποτα. Τα στήνει σε κολώνες, την μία δίπλα στην άλλη, μήπως κάποια προεξέχει…Τίποτα. Η τελευταία κολώνα ελλειματική. Μόνο εννέα φλουριά. Δεν μπορεί τα φλουριά ΕΠΡΕΠΕ να είναι εκατό. Δεν είναι δυνατόν! Μπορώ να ζήσω την υπόλοιπη ζωή σαν άρχοντας αλλά δεν είναι στρογγυλός αριθμός, Το εκατό, μάλιστα, είναι στρογγυλός αριθμός. Τώρα μου λείπει ένα. Υστερα πήρε χαρτί και μολύβι και κάθισε να κάνει λογαριασμούς. Πόσο καιρό πρέπει να κάνω οικονομίες, ώστε να αποκτήσω και το εκατοστό φλουρί; Θα βρώ και δεύτερη δουλειά σε έξι χρόνια για αποκτήσω το φλουρί είναι πάρα πολλά. Θα μπορούσα όμως να βάλω και την γυναίκα μου να δουλέψει…θα μάζευε τα χρήματα για το φλουρί σε τρία χρόνια. Εξακολουθούσε να είναι πολύς, πολύς καιρός. Να πουλήσουμε ας πούμε λίγο από το φαγητό. Ετσι κι αλλιώς το πολύ φαί, κακό κάνει. Ασε που μια και είναι τζάμπα, τό´χουμε παρακάνει. Και τα χειμωνιάτικα παπούτσια. Τι χρειάζονται? Μπαίνει η Ανοιξη. Ερχονται ζέστες. Και τα επανωφόρια μπορώ να το πουλήσω. Να πουλήσω…Να πουλήσω…Πρέπει να γίνουν θυσίες. Αλλωστε θα πιάσουν τόπο. Σε δυό χρονάκια το πολύ θα αγοράσουμε το φλουρί που μας λείπει και μετά…ποιός μας πιάνει μετά. Θα είμαστε πλούσιοι. Οτι μας γιαλίζει θα το αγοράζουμε. Αυτό είναι. Δύο χρόνια και μετά…

Ο βασιλιάς και ο σύμβουλος γύρισαν στο παλάτι. Ο υπηρέτης είχε μπεί στον κύκλο του ενενηντα εννέα.

Τους μήνες που ακολούθησαν, ο υπηρέτης έβαλε σε εφαρμογή τα σχέδια του. Ενα πρωινό, μπήκε με το πρωινό στο δωμάτιο του βασιλιά, αργός, κακόκεφος, αμίλητος, όπως συνήθιζε τελευταία.

-Μα καλά, τί έπαθες εσύ, ρωτά τάχα ανήξερος ο βασιλιάς. Μέρες έχω να σ´ακούσω να τραγουδάς. Σου συμβαίνει κάτι?

-Αν δεν κάνω λάθος, η δουλειά μου είναι σας σερβίρω και να σας βοηθώ να ντυθείτε. Δεν κάνω τη δουλειά μου? Την κάνω και μάλιστα άψογα, συνέχισε. Δεν με προσλάβατε για γελωτοποιό ούτε για τραγουδιστή.
Μετά από μερικούς μήνες, ο βασιλιάς έδιωξε τον υπηρέτη από το παλάτι.

Δεν είναι ευχάριστο να περιβάλλεσαι από κακόκεφους, μουρτζούφληδες υπαλλήλους.»

 

…εσύ, εγώ και όλοι μας έχουμε εκπαιδευθεί σ´αυτήν την ιδεολογία. Πάντοτε κάτι μας λείπει για να νιώσουμε ικανοποιημένοι, και δυστυχώς μόνο αν είσαι ικανοποιημένος μπορείς να απολαύσεις όσα έχεις. Γι αυτό, μάθαμε πως τάχα η ευτυχία θα έρθει όταν ολοκληρώσουμε αυτό που μας λείπει. Και επειδή πάντα κάτι λείπει, ξαναγυρίζουμε στην αρχή και δεν απολαμβάνουμε ποτέ την ζωή. Τι θα συνέβαινε όμως, αν αντιλαμβανόμασταν, έτσι ξαφνικά, ότι τα 99 φλουριά μας είναι το100% του θησαυρού? Οτι δεν μας λείπει τίποτα, κανένας δεν μας έκλεψε τίποτα, το 100 δεν είναι καθόλου πιο στρογγυλός αριθμός από το 99? Πόσα θα άλλαζαν αν μπορούσαμε να απολαύσουμε τους θησαυρούς μας, έτσι ακριβώς όπως είναι. Ετσι ακριβώς όπως τους κατέχουμε. Προσοχή όμως…Το να παραδεχτείς ότι το 99 είναι ο θησαυρός, δεν σημαίνει ότι πρέπει να εγκαταλείψεις τους στόχους σου. Δεν σημαίνει συμβιβασμός με οτιδήποτε. Γιατί άλλο το να παραδέχεσαι, κι άλλο το να συμβιβάζεσαι.

Αυτό όμως, είναι σε άλλο παραμύθι ..

this is love…

Όταν το πρώτο άκουσα δεν βρήκα πουθενά στους στίχους να λέει this is love(αυτό είναι αγάπη)…μετά κατάλαβα πως ΑΥΤΟ που περιγράφουν όλοι οι στίχοι του ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ…
Ακούγοντας το και δημιουργώντας εικόνες ένα πρόσωπο μου έρχεται στο μυαλό…αυτό που αν δεν το είχα στη ζωή μου θα ήθελα να έβρισκα ένα τρόπο για να διαγραφούν τα πάντα…οι στιγμές που ήθελα να παγώσω…που δε ζητούσα τίποτα άλλο…στην αγάπη όλα ή τίποτα! Κοιτάζοντας τον εαυτό μου βλέπω κομμάτια δικά του πάνω μου. Μερικές φορές τρομάζω βλέποντας πόσο του μοιάζω. Ξέρω όμως πως δεν θέλω να χάσω ποτέ την εικόνα του. Να ζητάω την αγκαλιά του, να τον θέλω δίπλα μου σε κάθε στιγμή μου και να χαίρομαι όταν είμαι στις δικές του. Αυτός μου έμαθε τι θα πει να χτυπάει η καρδιά σου από έρωτα…να νιώθω τον δικό του χτύπο…να βλέπω τον εαυτό μου μέσα απ’ τα μάτια του…να ξέρω πως ότι και αν συμβεί γίνεται η ασπίδα μου…να μου δίνει δύναμη…να μαθαίνω πως κανένα όνειρο δεν είναι άπιαστο και ότι η ευτυχία μπορεί να είναι δίπλα μου. Και εγώ θα γνωρίσω τον κόσμο για αυτόν. Να γυρνάω σε αυτόν και να του λέω όλα όσα έμαθα. Να προσπαθώ να τον κάνω να βλέπει τον εαυτό του μέσα απ’ τα δικά μου μάτια…να βλέπει εμάς…και ότι this is love…θέλει δύναμη και υπομονή…θέλει να μην φοβάσαι να ζείς και να κοιτάς ψηλά…και ας πέσεις…
So if she’s somewhere near me
I hope to God she hears me
There’s no one else could ever make me feel I’m so alive
I hope she never leave me
Please, God, you must believe me
I search the universe and found myself within her eyes…

eco friendly art…όταν η φαντασία ταξιδεύει

Image

Ποιος θα φανταζόταν ότι αυτό το πορτοφόλι, θήκη για κινητό, αποθηκευτικός χώρος ή οπωσδήποτε αλλιώς θα μπορούσατε να το χρησιμοποιήσετε ήταν ένα κουτί χυμού;!

Κι όμως! Όταν η φαντασία ταξιδεύει κάπως έτσι είναι τα αποτελέσματα!

Χρησιμοποιώντας ανακυκλώσιμα υλικά, άχρηστα, όπως το κουτί χυμού, εικόνες από περιοδικό, κορδέλες που θα πετούσατε, μπορείτε να φτιάξετε κάτι πολύ χρήσιμο για εσάς και τους φίλους σας έχοντας ένα έξτρα συν…το αίσθημα δημιουργίας!

Ο καθένας θα μπορούσε…εγώ θα το επιχειρήσω αμέσως!

Σας φιλώ!

(πληροφορίες-επικοινωνία για το πορτοφόλι-θήκη, στο mail ecofriendlyart90@yahoo.gr )