Τρεις και η σοφίτα αγκαλιά

30fa7932fe02da1205d25cc0cddefe53

Δεν είσαι για σχέση εσύ, μου λέει ο καθρέφτης. Πόσες φορές στέκομαι και τον κοιτάζω μόνη να φωνάζει δεν το γουστάρεις στα αλήθεια και ας νιώθεις την ανάγκη για συντροφιά. Όλο το ίδιο φιν’αλε με την μόνη διαφορά να αλλάζουν τα πρόσωπα. Ίδιες καταστάσεις. Και εκεί είναι που λες, παιδί μου, εσύ μόνη θέλεις να είσαι μέσα σου βαθιά, ξεκάθαρα. Με το ένα σου το φτερό να πετάς από μέρος σε μέρος και να ζεις ζωές εφήμερες δυο φορές τον χρόνο. Εποχιακές σχέσεις, φιλίες, ζωές. Διχασμένα πράγματα.

Και οι από κάτω μου πάνε δυο χρόνια μαζί μα δεν κοιμούνται πια αγκαλιά μου λένε. Μαλωμένες πλάτες, στη Δύση και στην Ανατολή. Ποιος ο λόγος να’ναι μαζί; Γυρνάνε σπίτι σπίτι, πρώτος αυτός και μετά αυτή, τρώνε, βλέπουν τηλεόραση, ίσως να βγουν με φίλους για να δείξουν την ωραία εικόνα τους και ύπνο πάλι πλάι πλάι. Συνήθεια, συμβιβασμός; Μάλλον δεν θέλουν να γκρεμίσουν την εικόνα που έφτιαξε ο ένας για τον άλλον όλο αυτό τον καιρό. Το έχω νιώσει και εγώ. Μια εικόνα που δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. Βουρ στον γκρεμό!

Ο από πάνω μου το ένα βράδυ με ποτά απ’την κάβα απέναντι ακούει καψουροτράγουδα και το επόμενο φέρνει και από μια «παρέα». Περίπτωση «αγάπησα μα με πλήγωσε και έγινα κωλόπαιδο». Λέει, δε θέλει μια αγκαλιά το βράδυ γιατί όλοι για πέταμα είμαστε έτσι ώστε να πετάει ο καθένας μόνος. Ο τύπος που θα βρει μια κάποια στιγμή να τον κάνει οικογενειάρχη άνθρωπο ότι κράζει θα το λουστεί, μα τι με νοιάζει.

Και είναι και ο Άρης απ’ την σοφίτα που λέει παντρεύεται με την κοπέλα του που γνωρίστηκαν το καλοκαίρι στην Σαμοθράκη. Του λέω, κοιμάστε αγκαλιά; Μου λέει, κάθε βράδυ. Τότε προχώρα το!

Βίντεο

Η αληθινή όψη…

Χορός, μπαλέτο…ομορφιά, αρμονία, χαρά. Αυτές είναι οι πρώτες λέξεις που έρχονται στο μυαλό των περισσότερων όταν σκέφτονται το μπαλέτο και τους χορευτές τους. Εμείς οι άνθρωποι, όμως, σε όλα τα πράγματα έτσι και στην περίπτωσή μας, έχουμε την τάση να τα βλέπουμε επιφανειακά και να χάνουμε την αληθινή τους όψη…

Ο καλλιτέχνης Javier Perez θέλει να αναδείξει την σκοτεινή και επίπονη πλευρά του μπαλέτου μέσα από το βίντεο του Εn Punta (πάνω στις πουέντ). Εγκλωβισμένη μέσα στην τρομαχτικά παραμυθένια εικόνα του θεάτρου και με παιδικούς,αθώους ήχους από μουσικό κουτί, η μπαλαρίνα προσπαθεί να ισορροπήσει στις αληθινές πουέντ, όπως αυτή της βλέπει, που είναι μαχαίρια! Στο βίντεο αυτό βλέπουμε την επίπονη αφοσίωση, την απογοήτευση ή ακόμη και την βία που ίσως υφίστανται για να πετύχουν τον στόχο τους και μετά το κλείσιμο της αυλαίας καταρρέουν.

Ίσως μετά από αυτό να μπορούμε να βλέπουμε πιο βαθιά τα πράγματα…

ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΜΟΝΟ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ..ΜΕ ΤΟ ΙΔΙΟ ΟΝΕΙΡΟ ΠΑΝΤΑ

62006_10151207060824850_1877009197_nΚαι ξημερώνει μια μέρα που είναι σίγουρα διαφορετική από
τις άλλες..αλλά εσύ ακόμη δεν το ξέρεις..Στην πορεία όμως
το καταλαβαίνεις, γιατί αυτό που γίνεται σε κάνει να χαμο-
γελάς σε ανύποπτο χρόνο και να περιμένεις..να περιμένεις..
κι όταν έρχετε εσύ πετάς γιατί όλο αυτό είναι υπέροχο και
συγκλονιστικό…
Και το ζεις και το νιώθεις μέσα στο πετσί σου και ανα-
ρωτιέσαι..εγώ το ζω αυτό ή είμαι μέσα στο όνειρο κάποιου
άλλου? Και οι μέρες περνάνε γεμάτες χαμόγελα και όνειρα
χωρίς να σκεφτείς το αύριο, αλλά μόνο το σήμερα..το τώρα..
Ένα σήμερα τόσο γεμάτο άρωμα,χρώμα,ζωγραφιές,αστέρια και
πολύ αγάπη..γεμάτο από σένα και μένα..από τις ανάσες μας..
τις κομμένες λάγνες ανάσες που σε χαιδεύουν και μόνο που
τις νιώθεις στο λαιμό σου, στο κορμί σου, στην ψυχή σου.
σ’όλο σου το είναι…Είναι από τις αγάπες που χωρίς να
κάνεις έρωτα..έχεις νιώσει μέσα σου όλη την ευτυχία της
απόλυτης πληρότητας, ολοκλήρωσης αλλά και πόνου μαζί..
Πόνου και παράπονου συγρόνως για ένα μεγάλο ΓΙΑΤΙ…
Κοιτώντας εκείνα τα δύο υπέροχα μάτια, μπορείς να χαθείς
στη δίνη ενός πάθους..χωρίς να είναι πάθος..στη δίνη
ενός έρωτα χωρίς να κάνεις έρωτα…Στο γλυκό τρυφερό άγ-
γιγμα που θυμίζει καλοκαιρινό αεράκι, που αναζητάς με
λαχτάρα να σε αγγίξει και σε κάνει να νιώθεις ότι
τώρα γεννιέσαι..τώρα ζεις..τώρα υπάρχεις!!!!!!!!!
Σε ποια αγκαλιά κοιμόσουν τόσα χρόνια? Ποια χέρια σ’
αγκάλιαζαν και χαίρονταν την ζεστασιά των φιλιών σου,
τα λόγια της καρδιάς σου, την μυρωδιά του κορμιού σου?
Πόσο τυχερή είμαι που είσαι δικός μου..μόνο δικός μου?
Είμαστε μαζί και σταματάει ο χρόνος εκείνη ακριβώς την
στιγμή που χάθηκα στην αγκαλιά σου από το δυνατό κρά-
τημά σου, από το ανάλαφρο αλλά γεμάτο φιλί σου..στην άκρη
των χειλιών μου.Μισή ανάσταση και μισός θάνατος μαζί..
Μια ευτυχία συνοδευόμενη από μία δυστυχία..Ένας ατελείω-
τος δρόμος γεμάτος ήλιο, χαλάζι, καταιγίδα και πυροτεχ-
νήματα.
Μα όλα αυτά κάποια στιγμή σβήνουν μπροστά στην σκληρή
πραγματικότητα που παραμονεύει στην στροφή και είναι
έτοιμη να ισοπεδώσει όλη τη μαγεία του μύθου και της φα-
ντασίας..του ψεύτικου και του αληθινού.Και οι μέρες
συνεχίζουν να περνάνε άδειες και αργά βασανιστικές, γε-
μάτες από την απουσία σου ..την ασύλληπτη παρουσία σου.
Είναι από τις περιπτώσεις που αναρωτιέσαι..τί έγινε?
Το έζησα? Το φαντάστηκα? Κι όμως έχεις ακόμη στα χείλη
σου την γεύση του, στο κορμί σου το άγγιγμά του, στον
αέρα σου την μυρωδιά του, στα αυτιά σου τον ήχο της
φωνής του, στην καρδιά σου όλο του το είναι…
Ξημέρωσε και πάλι όμως..και το όνειρο τελείωσε και
πάντα η ίδια αίσθηση και λαχτάρα…Να έρθει ξανά το
βράδυ για να δω το ίδιο όνειρο..να γίνω αιχμάλωτη του
χειρότερου πολέμου..του ίδιου μου του εαυτού….
για πάντα..
Είναι από τα όνειρα που τα ζείς τόσο έντονα σαν να
είναι αληθινά..και τα νοσταλγείς..τα αγαπάς και μαθαί-
νεις να ζεις μ’ αυτά, γιατί πολύ απλά τα έχεις ανάγκη..
έχεις ανάγκη..»να παίζεις την μουσική» που λατρεύεις..
κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή…Θυμάσαι?

Αναμνήσεις από το παρελθόν

IMG_20111130_132613Αγαπητοί αναγνώστες θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας κάτι το οποίο ανακάλυψα τυχαία σε μια τακτοποίηση του δωματίου μου. Βρήκα ένα μπλοκάκι το οποίο είχα μαζί μου κατά την στρατιωτική μου θητεία στην Κύπρο, στο οποίο είχα γράψει ένα κείμενο με διάφορες σκέψεις μου. Είναι γραμμένο πρόχειρα και ίσως όχι καλά γραμμένο, παρόλα αυτά δεν θα ήθελα να το επεξεργαστώ και να το μετατρέψω καθώς έτσι θα έχανε ένα μεγάλο μέρος της ουσίας του. Διευκρινίζω ότι το κείμενο γράφτηκε στην Κύπρο την στιγμή που βρισκόμουν  στο φυλάκιο της κορυφής του βουνού της Τροόδου για δεκαπέντε μέρες.

Κοιτώντας έξω από το θολό τζάμι ,  παρακολουθώ  τις σκέψεις μου να περνάνε μανιωδώς από μπροστά μου σε έναν λαβύρινθο που με παγιδεύει μέσα του και με εμποδίζει να δω έξω από αυτό ,σκέψεις παραστάσεις, βιώματα, μνήμες.

κάτι τέτοιες ώρες είναι που βλέπεις την ζωή σου. Δεν είμαι σίγουρος αν την βλέπεις καθαρά η όπως εσύ θέλεις.

Θυμάμαι πράγματα τα οποία με θλίβουν ,όχι επειδή είναι δυσάρεστα αλλά επειδή η στιγμή έφυγε και κατετάγη στο πλήρωμα του χρόνου, στιγμές που ζητάω απελπισμένα να ξαναζήσω αλλά φοβάμαι μήπως η μαγεία τους χαθεί.

Άλλες φορές σκέφτομαι πράγματα που με χαροποιούν γιατί μου δίνουν ελπίδες, πρόσωπα τα οποία μένουν στο μυαλό τους ,το μυαλό και η καρδιά προσώπων όπου έχουν κάτι κοινό μένουν συνδεδεμένα ,ότι αυτό κι αν σημαίνει.

Δεν γνωρίζω το αύριο τί μου επιφυλάσσει αλλά είμαι πρόθυμος και εξίσου δυνατός να το αντιμετωπίσω κοιτώντας το στα μάτια και απαιτώντας μια αξιοπρεπή θέση σ’ αυτό.

Για μια στιγμή γυρνάω το κεφάλι μου και κοιτάζω τα κίτρινα φώτα της Λευκωσίας που χορεύουν στο ρυθμό του ψυχρού αέρα και του θροοίσματος τον φίλων από τα πανύψηλα δέντρα που με περιτριγυρίζουν σαν να μου κρατάνε συντροφιά αυτήν την νύχτα. Μια εικόνα που θα μάγευε και το πιο δυσερέθιστο μυαλό.

Ξαφνικά με μια στροφή του μυαλού μου, που ούτε εγώ δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω, βυθίζομαι στις σκέψεις που δεν έχουν τίποτα απολύτως καινούριο να μου πουν, παρά μόνο να μου θυμίζουν το ποιός είμαι. Στην τσέπη μου φυλάσσω εδώ και πολύ καιρό έναν φάκελο πoλύ ξεχωριστό για μένα , ψάχνοντας την κατάλληλη στιγμή να τον ανοίξω και να διαβάσω αυτό το οποίο κρύβει μέσα. Κυνηγάω μια ξεχωριστή στιγμή και κατάσταση ώστε η στιγμή αυτή να μείνει χαραγμένη μέσα στην καρδιά μου, αλλά τί λέω? Όπως και να χει είμαι βέβαιος αυτό θα συμβεί. Σιγά σιγά φτάνει στο τέλος η δίωρη προθεσμία που μου δόθηκε και είναι καιρός ,καλώς η κακώς να κλείσω και να κλειδώσω το κουτί του μυαλού μου.

χαμογελώντας καληνυχτώ το τσιμεντένιο κουβούκλιο που με  περιτριγυρίζει, τα πράσινα δέντρα , και το βουνό της Τροόδου που με φιλοξενεί για δέκα πέντε μέρες, κατευθυνόμενος στο σκουριασμένο κρεβάτι που με περιμένει για να ξεκουράσω την κουρασμένη μου ψυχή και το σώμα..

Βίντεο

Μια στιγμή μπορεί να τα αλλάξει όλα με ένα βλέμα με ένα φιλί…Μέσα μου σε ζούσα…

«Εγώ είµαι εξαγωγέας αγκαθιών, κι όλη µου η δουλειά περιγράφεται ως εξής:
Έχεις ένα αγκάθι στο πόδι σου,
φέρνω µια βελόνα
(που, το δίχως άλλο, µοιάζει κι αυτή µε αγκάθι)
και προσπαθώ µ’ αυτήν να βγάλω το αγκάθι
που σου πληγώνει το πόδι.
Το πρώτο αγκάθι, αυτό που πληγώνει, και το δεύτερο, που πάει να βγάλει το πρώτο, µοιάζουν: είναι και τα δύο αγκάθια. Όταν µε τη βοήθεια του δεύτερου βγάλουµε το πρώτο, πρέπει να τα πετάξουµε και τα δυο.»
Από την άγνοια στη σοφία – Χόρχε Μπουκάι.

Δεν ξέρω αν ήσουνα για μένα αυτό το δεύτερο αγκάθι. Ξέρω, όμως, πως τώρα είμαι πιο δυνατός και μπορώ να προχωρώ χωρίς φαντάσματα του παρελθόντος.
Τώρα πια μακριά απ’ ότι πονά έτοιμος για αυτό που σε κάνει να ζεις ολοκληρωτικά… να αγαπάς! Εγώ που δεν φοβάμαι μια ζωή μόνος μου να είμαι, μακριά από αγκάθια, μήπως και με συναντήσεις. Και όταν σε συναντήσω θα καταλάβω γιατί όλες οι προηγούμενες έπρεπε να φύγουν…
Και έτσι βρήκα μες στον πόνο λίγη αξία…

Σκακιέρα

ImageΈνα κακό παιχνίδι συμφερόντων οπου και οι διοργανωτές αλλά και οι παίχτες γνωρίζουν,μένουν όμως τα πιόνια που ακολουθούν και τα πιόνια που
εν μέρη γνωρίζουν αλλά δεν έχουν την δύναμη τον αριθμό και την αποφασηστικότητα για να αλλάξουν την ροή των πραγμάτων και επομένος ακολουθούν
και αυτά.Εάν υπάρξουν πιόνια που καταφέρουν να γίνουν παίχτες θα εναρμονιστούν στις συνθήκες της ανώτερης τάξης οπότε και στον εκάστοτε τρόπο
σκέψης και λειτουργίας,δίχως να αφήνουν πιόνια αντίπαλων ταξικών συμφερόντων να αναμιχθούν και να λάβουν μέρος στο παιχνίδι,αποκλείοντας
δηλαδή ο παίχτης την ιδιότητα ο οποίος αρχικά είχε,διευρύνοντας με αυτόν τον τρόπο το χάσμα και ταξικό αδιέξοδο.Ο γενικός σκοπός της ύπαρξης
των τάξεων εξυπηρετεί στην δομημένη μορφή ενος καπιταλιστικού συστήματος που χρησημοποιεί εργάτες,τράπεζες,αγορές,κρίσεις,χρηματηστηρια
αλλά και κοινονικά σύνολα για να εδρεώνετε να κυριαρχεί συνειδησιακά και να προκαλεί γενικά στα πιόνια απάθεια,δυσκολία αντίδρασης καθιστόντας
τα εύπιστα πράγμα που πετυχένεται πάντα σε συνεργασία με τους συντηρητές του παιχνιδιού αυτού.Οι ρόλοι σε αυτην την παράσταση ειναι πολλοί
και έχουν μοιραστεί εδω και χρόνια ανεβάζοντας πάντα τους πρωταγωνηστές κατεβάζοντας ταυτοχρόνος τους κομπάρσους οι οποίοι βέβαια κομπάρσοι
θα παραμείνουν καθώς αυτος ο ρόλος τους δώθηκε εξ αρχής και εκεί δύνατε το σύστημα να τους χρησημοποιήσει.
Ανα διαστήματα όμως,έρχεται στοπροσκήνιο το πιόνι τρομοκράτης που ανήκει στην κατηγορία των πιονιών που εν μέρη γνωρίζουν τους κανόνες του παιχνιδιού και έχοντας την αποφασηστικοτητα
και μια ελάχιστη δύναμη προσπαθεί να τους αλλάξει έστω και ατομικά.Δεν στρέφεται εναντια στα υπόλοιπα πιόνια αλλά ενάντια στους παίχτες και στους συνεργάτες τους
οι οποίοι βέβαια φροντίζουν να τον εξοντώσουν αλλα και να τον συκοφαντίσουν χρησημοποιόντας οποιδήποτε μεσο προπαγάνδας τους παρέχουν οι τελευταίοι.
Ο τρομοκράτης δεν θαυμάζει  πιόνια που είτε το κατάφεραν είτε σκοπός τους είναι να φτάσουν απ την μια, στην άλλη άκρη της σκακιέρας ετσι ώστε να μεταμορφωθούν
σε βασιλείς και αξιωματικούς πατόντας πάντα επι πτωμάτων.Δεν έχει βλέψεις που να κοιτάζουν στο πως θα αποκτήσει εξουσία, αλλά, στο πως θα την στερήσει
απ’ αυτούς που την χρησημοποιούν για να διαφθείρουν και να διαφθείρονται.Η πλειοψηφία των πιονιών όμως θα πιστέψει πως το πιόνι τρομοκράτης θέλει όντως
να τα βλάψει,μη βλέποντας τις ταξίκες ομοιότητες μεταξύ τους χάνοντας ακόμα έναν γύρο και την ουσία για ακόμη μια φορά.
Τέλος το κακό με τα παιχνίδια είναι πως μια ισσοπάλια ποτε δεν είναι αρκετή,και στην περίπτωση αυτή η πολυπόθητη νίκη είναι κάτι σχεδόν ακατόρωτο,καθώς πότε κανένας
δεν  αντιμετόπισε τα πιόνια σαν παίχτες  ούτε φοβήθηκε τις ικανότητες τους…
Καλησπέρες.